Woensdag 28/07/2021
null Beeld DM
Beeld DM

ColumnDe gebeten hond

De pakjesman is zowat de enige ontspanning waar de thuiswerkende vrolijk van wordt

Mark Coenen gaat op wandel met de week.

Een tijdlang dachten we de bel aan de voordeur gewoon af te koppelen wegens overbodig. De schaarse bezoekers die te onzent nog afstappen, laten we niet meer binnen en moeten linea recta naar de tuin om te koukleumen bij een vuurkorf, na het cruiseschip en de bio­massacentrale de grootste bron van fijn stof. De getuigen van Jehova zijn sinds 15 maart vorig jaar opgehokt en Miel van de asperges van achter de hoek komt ook niet meer rond, ook al omdat het seizoen nog niet begonnen is.

Tot we beseften dat het instrument een essentieel onderdeel is van het transactiemodel van de pakjes­diensten. Tegenwoordig bellen die mensen gehaast aan, leggen de bestelling aan de voordeur en zetten het vervolgens panisch op een lopen, waardoor we ze alleen maar in de verte zien weg­stuiven als we komen opendoen. Dat komt omdat ze per chauffeur zevenduizend pakjes moeten afleveren, want anders zakt het aandeel op de beurs.

Het komt ongetwijfeld ook omdat de honden bij de eerste gongslag het met een aan waanzin grenzend enthousiasme op een jankend blaffen zetten, alsof ze een maand niet meer gegeten hebben.

De pakjesman is zowat de enige ontspanning waar de thuiswerkende vrolijk van wordt. Dikwijls ben ik vergeten wat ik besteld heb – buiten dat het een boek is – en dan is de verrassing altijd groot. Leuk zijn ook de verpakkingen die dikwijls op de groei zijn: in een kartonnen doos waar makkelijk twaalf rollen wc-papier in kunnen zit dan een klein flesje alleen maar in dure buitenlanden te betrekken vitamines tegen de oude dag. Gaat de bel, dan ben ik stante pede vrolijk: zo is de reflex van Pavlov ook begonnen, denk ik.

Deze week bracht de sympathieke essentiële werker van Bpost mij de jubileumuitgave van een plaat waar ik al 50 jaar onmeetbaar plezier aan beleef: After the Goldrush van Neil Young. Het handig verpakken van oude rommel is voor die oude rakkers een zekere bron van inkomsten: men plempe er een liedje bij dat nooit op de plaat is geraakt, hermixe de hele hup en het hondje in mij begint al te likkebaarden. Wat in het geval van deze plaat helemaal terecht is, want 50 jaar na datum is haar glans zelfs groter geworden. Al kan dat ook met mij te maken hebben: elke beluistering stapelt zich als een goud­staaf op in mijn geheugen en brengt mij terug naar wie en waar ik ooit was.

Beetje onwennig staren we elkaar aan: de muziek is dezelfde gebleven, ik ben veranderd. De plaat is zijdelings gebaseerd op een toneelstuk van Dean Stockwell en heeft groene vingers, toen al: het mysterieuze titelnummer maakt gewag van “mother nature on the run, in the nineteen seventies”.

Toen er nog geen Klimaatzaak was en de Club van Rome nog niet vergaderd had. Solemne pianoballade, met een mistroostige bugel in de outro. Balsem op de ziel, met dank aan de pakjesdienst.

Elke beluistering van Neil Youngs ‘After the Goldrush’ brengt mij terug naar wie en waar ik ooit was. Beeld Ben Houdijk
Elke beluistering van Neil Youngs ‘After the Goldrush’ brengt mij terug naar wie en waar ik ooit was.Beeld Ben Houdijk

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234