Zondag 20/09/2020
Beeld DM

ColumnHugo Camps

De overacting van Coens was potsierlijk, de goede smaak en het nationaal belang onwaardig

Dissidentie mag ook. Onder die vlag vaart Hugo Camps op donderdag.

Of Bart De Wever (N-VA) de afspraak met de geschiedenis heeft gemist, moet nog blijken. Een coalitie van zeven partijen is sowieso een monster, en als daar nog een paar onderzeeërs tussen zitten breekt de oorlog uit. Dan kan De Wever de slagen van zijn vijanden tellen.

Het is natuurlijk triest dat de eerste partij van Vlaanderen geen verantwoordelijkheid opneemt voor de grootste naoorlogse crisis van het land. Dan ben je of een bureaucraat of een voyeur. Zijn afstandelijkheid is hoe dan ook perfide.

Dat is ook het gekonkel van CD&V. De woede van partijvoorzitter Joachim Coens was slecht toneel. Het was een demonstratieve rebellie met als statement: wij zijn geen marginaal clubje. Miserabel gespartel om niets. CD&V staat allang niet meer in het centrum van de macht. De overacting van Coens was potsierlijk, de goede smaak en het nationaal belang onwaardig.

Laten we ervan uitgaan dat de Vivaldi-coalitie wat vriendelijkheid terugbrengt in de Wetstraat, maar daarmee is het probleem niet opgelost. De macht is zoek in dat monsterverbond. De eerste minister zal van goeden huize moeten komen om zijn regering een coherent profiel te geven. Het uitstijgen boven particuliere belangen en gevoeligheden wordt een haast onmogelijke opdracht. De charme van Sophie Wilmès zou alvast welkom zijn.

Ik denk dat N-VA en PS elkaar nog vaak huilend in de armen zullen vallen. Huilend van spijt voor de gemiste kansen. En voor het kortzichtige geknoei van de reservisten. Met daarbij wel de bittere bedenking dat ze zelf het land in de steek hebben gelaten. En zij het zijn die de epigonen aan de macht hebben geholpen.

Jodelkunst

De preformateurs Egbert Lachaert en Conner Rousseau beoefenen de jodelkunst. Ze zijn immens tevreden met zichzelf, maar weten niet hoe ze de leegte van hun agenda moeten invullen. Dat de coronacrisis op weg is naar een regimecrisis willen ze niet onder ogen zien. Raison d’état wordt nu in eenmanscrises geconsumeerd. Met referenties zonder verleden.

Geen mens weet hoe de budgettaire krater moet worden gedicht, hoe ver we kunnen gaan met de ethische liberalisering, wat de nieuwe structuren zullen zijn van onze modelstaat. De preformateurs zitten gevangen in achterdocht en vooroordelen. Daartegenover staat een coalitie van brokstukken – begin er maar aan.

Ik mis de elder statesman Jean-Luc Dehaene, die water en vuur kon verzoenen en toch nog de tijd vond om zich in de tribune van Club Brugge te laten vollopen met amusement. Ik zie niemand in coalitie en oppositie die over deze genade beschikt. Fundamenteel worden andersdenkenden niet bediend, er zijn hooguit wat rituele dansen rond een perkamenten eenheidsworst.

De nieuwe regering moet de straat op. Getuigenis afleggen van de goede bedoelingen. Wat de N-VA en Vlaams Belang daar ook van vinden. Alleen heb ik er geen fiducie in dat Hilde Crevits en Alexander De Croo dezelfde taal spreken. Ik vrees een kakofonie, ook nog zonder het wenkbrauwenspel van de ernst.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234