Donderdag 17/06/2021

OpinieLindsay Crouse

De organisatoren van Roland Garros wilden aandacht in de media. Die hebben ze gekregen

null Beeld AP
Beeld AP

Lindsay Crouse is een Amerikaanse journalist en filmproducent.

Toen Naomi Osaka zich maandag terugtrok uit Roland Garros, nadat ze persinterviews had geweigerd omdat die haar angstaanvallen bezorgen, dacht ze niet alleen aan haar mentale gezondheid. Ze gaf ook een boodschap aan het establishment van een van de meest elitaire sporten ter wereld: ik laat mij niet controleren.

Vrouwen hebben lang een bijrol gespeeld in de door en voor mannen ontworpen sportindustrie. Maar nu is er een groeiende groep van vrouwelijke atleten als Osaka die hun eigen voorwaarden stellen. En steeds vaker hebben ze de macht en de invloed om dat te doen.

“Het is normaal dat jonge vrouwelijke atleten voor zichzelf beginnen op te komen”, zegt Mary Cain, de hardloopster die in 2017 wegging bij Nike en nu een onafhankelijk atletiekteam heeft gestart. “Onze verwachtingen zijn veranderd.” Zij en Osaka staan niet alleen. Zo ruilde in april de turnster Simone Biles het machtige Nike voor een sponsor, Athleta, “die mij niet alleen als atlete maar ook als mens steunt”.

Deze vrouwen zijn representatief voor een generatie die beseft dat neen zeggen beter kan zijn dan toegeven, zelfs als we zo gelukkig zijn een job te hebben waar we veel van houden.

Het machtsevenwicht is verschoven, gelijker verdeeld tussen de publieke figuren, de media en de sponsors. De sociale media geven de atleten een rechtstreeks kanaal naar hun publiek. Toen Osaka een verklaring publiceerde met uitleg over haar beslissing en de context deed ze dat op haar eigen platformen. Ze vertelde over haar introversie en haar moeite met spreken in het openbaar. “Ik word enorm angstig als ik met de media moet praten”, schreef ze. “Het maakt me erg zenuwachtig en het is stresserend.”

Ze verwees naar de US Open in 2018 als het begin van haar depressie. Iedereen die dat toernooi gevolgd heeft, weet hoe zwaar het voor Osaka was. Nadat ze in de finale Serena Williams had verslagen, jouwde het stadion haar uit. Osaka, die toen 20 was, barstte in tranen uit, Williams troostte haar.

Het kan geen verrassing zijn dat jonge vrouwelijke atleten het moeilijk hebben wanneer ze professionele sporters worden. Ze zijn opgegroeid in een Amerikaans systeem dat volgens de wet jongens en meisjes gelijk moet behandelen, maar in de professionele sportwereld hebben de mannen nog altijd voorrang. Osaka is de best betaalde sportvrouw ter wereld, maar er staan veertien mannen voor haar.

“Het verschil in behandeling tussen mannen en vrouwen is enorm”, zegt Mary Cain. “Jonge vrouwelijke atleten kijken om zich heen en denken: waarom trek ik aan het kortste eind? En daarom willen wij van ons laten horen.”

Vrouwen als Osaka, Biles en Cain krijgen veel bijval op de sociale media, vooral van andere vrouwen die hen bewonderen omdat ze hun eigen welzijn en mentale gezondheid voorrang geven. Maar ze krijgen ook met verzet en scepticisme te maken – en dreigen veel inkomsten te verliezen.

Zoals veel succesvolle atleten verdient Osaka haar geld vooral met sponsoring, niet met prijzengeld of lonen. Ze is een superster geworden dankzij haar talent en haar prestaties op de tennisbaan, maar is nu ook zelf een gerespecteerd en invloedrijk merk. Ze heeft meer dan eens risico’s genomen met die invloed, zoals toen ze in de US Open van vorig jaar haar steun aan Black Lives Matter liet blijken, of toen ze reageerde op kritiek op de sociale media die haar verweten haar ‘onschuldige’ imago kapot te maken door foto’s in badpak te posten.

In dit geval was Osaka bereid om te betalen voor haar beslissing om niet met de pers te praten en de boetes te aanvaarden die Roland Garros haar oplegde. Ze wou gewoon geen interviews die haar van het spel zouden afleiden.

Wie denkt dat Osaka’s problemen met de media aanstellerij zijn, hoeft maar naar een recente persconferentie op Roland Garros te kijken. Cori Gauff, de zeventienjarige tennissensatie, krijgt een vraag van een journalist: “Jij wordt vaak met de zussen Williams vergeleken. Misschien omdat je zwart bent. Of misschien omdat je talent hebt en Amerikaans bent. Hoop je op een finale tegen Serena? Ik bedoel maar, jullie meisjes verschillen 22 jaar.”

De pers moet beter kunnen. Maar het belangrijkste is dat de toernooien, de merken en de media horen te beseffen dat zij naar de atleten moeten luisteren. Want zij hebben het meer en meer voor het zeggen. Uiteindelijk heeft Osaka met haar beslissing om zich terug te trekken de schaal van haar invloed bewezen. De organisatoren van Roland Garros wilden aandacht in de media. Die hebben ze gekregen.

© 2021 The New York Times Company

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234