Dinsdag 18/06/2019

Column

De openhartigheid van Michelle Obama is bemoedigend voor de humanisering van de politieke elite

Beeld Bob Van Mol

Dissidentie mag ook. Onder die vlag vaart Hugo Camps elke donderdag.

De biografie van Michelle Obama is wereldnieuws. Alleen al daarom is Becoming uitzonderlijk. Biografieën van politici en hun wederhelft zijn zelden relevant. De gewezen first lady breekt met de zingzang over grote ontmoetingen met staatsleiders, kunstenaars en Nobelprijswinnaars. Ze gaat op zoek in zichzelf en laat alle staatsie verschilferen. Michelle Obama spreekt met het hart en ziet ook de pijnpunten van het leven onder ogen. Het is een exclusieve openheid die je zelden tegenkomt in de hogere politiek.

Het overweldigende succes van haar biografie geeft aan dat er nog steeds veel heimwee is naar de hinde van Barack. Een boek in 24 talen is van een andere, oudere eeuw. De heimwee naar Michelle zal echter niet worden omgezet in een presidentiële kandidatuur. Ze laat zich niet bekoren door de “viezigheid” die politiek heet. “Nooit stel ik me verkiesbaar.” Ze onthult een diepe degout voor macht, geld en privileges. Frontstrijder van de perversie is voor haar Donald Trump. Meedogenloos fileert ze zijn macabere schaduw. “Overheersing, of zelfs maar de dreiging daarvan, is een vorm van ontmenselijking. Het is de naarste soort macht.”

Voor Michelle Obama is Washington DC een verworpen wereld. Zij kon er niet terecht met vragen over relatieproblemen, een kinderwens die pas via de wanhoopsroute van de in-vitrobehandeling werd ingewilligd, moederschap en huwelijksmoraal. Stuk voor stuk openhartige getuigenissen van een onvolkomen leven. Geen presidentsvrouwen hebben het haar voorgedaan. De openhartigheid van Michelle is bemoedigend voor de humanisering van de politieke elite. Een mens is aan het woord, beter gezegd een vrouw. En het gaat heus niet over de sokken van Barack.

Weinig politici, laat staan hun partners, geven toe dat ze een beetje therapeutische hulp voor het overeind houden van hun relatie best kunnen gebruiken. Over een moeizame kinderwens hoor je ze ook niet. Je zou denken dat het leven van politieke eega’s gevuld is met bloemschikken. Dat is het natuurlijk niet, integendeel, ze zitten mee in het bad van een tribale stammenstrijd. Ze hebben de handen vol om papa vrij te pleiten van bagger. Ze incasseren en masseren en vergeten daarbij dat ze ook een leven hebben met dromen en verwachtingen.

Vrouwen van politici zijn allemaal slachtoffers. Ze lijden aan een grote mate van zelfcensuur, onderdrukken emoties en verbergen zoveel mogelijk hun schoonheid en originaliteit. Want meneer de minister of de geachte afgevaardigde overvleugelen is een doodzonde. Praatjes over Vlaanderen bakt en huizenjacht zijn minder gevaarlijk.

Achter iedere linksback staat een vrouw, achter iedere wielrenner ook. Ze komen geregeld met hun frivole wellust in de publiciteit. Van de vrouw achter de minister weten we niets. Terwijl juist zij het offer van een carrière is.

Michelle Obama is zichzelf gebleven, blijkt ook uit haar biografie. Ze schuwt tegenslag noch deficit. Ze blies warmte en charme in de koudste der werelden: de politiek. Wat let mevrouw Michel, mevrouw Tobback of mevrouw De Croo om hun mond open te trekken en de maatschappijvisie van hun man een huiselijk tintje mee te geven. Nee, niet over zijn favoriete sokken, over zijn humane approach. Blessures? Ook niet verkeerd.

Laten we de vrouwen achter de politici genereus vieren. Met Dmitri Sjostakovitsj of met Daan, als het maar niet bij een laf theekransje blijft. Freules en dames, ga Michelle Obama achterna en spreek, zing, lach, bemin en bewonder!

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden