Zaterdag 04/12/2021
Jana Antonissen. Beeld DM/Bart Hebben
Jana Antonissen.Beeld DM/Bart Hebben

ColumnJana Antonissen

De ontwikkeling tot een sociaal acceptabel persoon is zo al moeilijk genoeg

Jana Antonissen is journalist. Haar column verschijnt wekelijks.

Een semilegaal feestje, iemand tikt op mijn schouder.

“Hallo, herken je mij nog?”

Ik knipper met mijn ogen. Het is al laat.

“Ik was een van de enige drie donkere jongens op onze school”, helpt hij mij herinneren.

Hij complimenteert me dat ik helemaal niet zo gigantisch ben als hij zich herinnerde, vraagt vervolgens wat ik doe in het leven. Zelf is hij tegenwoordig als chirurg aan de slag in Luxemburg. Of ik daar al ooit geweest ben? Nee? Houden zo.

Oude schoolgenoten zijn een bijzonder specimen. Jarenlang heb ik niet aan hen gedacht, maar wanneer ze alsnog onverwachts opduiken – online, in een gesprek, of dus op een feestje – betrap ik mezelf op een onbedwingbare, buitenproportionele nieuwsgierigheid. Het aantal LinkedIn-profielen dat ik zo al uitgekamd heb, valt niet meer na te gaan.

Misschien komt het doordat ze me een glimp bieden in wat, wie weet, ook mijn leven had kunnen zijn. Welbeschouwd zijn al die professionele netwerkprofielen van oude schoolkameraden mijn eigen virtuele vijgenboom.

Want als je jong bent, zo schreef Sylvia Plath, is het leven als een vijgenboom. De takken strekken zich aan alle kanten uit, en aan iedere tak hangt een sappige vijg. Maar één vijg kiezen, betekent alle andere verliezen.

Hoewel we dezelfde basisopleiding genoten, hebben sommige voormalige schoolgenootjes al drie kinderen, werden anderen BV, of nog beter, influencers, en werkt een enkeling als kangoeroefokker in Australië.

“Vond jij onze school eigenlijk leuk?”, vraagt de chirurg mij nu. “Ik alleszins wel, ik had er een goede tijd.”

Over die vraag moet ik even nadenken.

Ik had het geluk redelijk snel vriendinnen te vinden die niets met paarden of parelmoeren oorringen hadden, maar wel van Jotie T’Hooft, Pisang Ambon en oranje leggings hielden.

Desondanks waren er ook vele vernederingen. De leerkrachten die me uitentreuren een blokfluitsolo, radslag of algebraïsche vergelijking voor de hele klas lieten uitvoeren, hoewel het overduidelijk was dat mijn talenten elders lagen. De jongens die wanneer ze stoned waren giechelend vroegen waarom ik op een verkeerslicht leek. De strafstudies waarin ellenlange Bijbelpassages overgepend moesten worden.

De ultieme nederlaag, aldus mijn tienerbrein, zou het eindejaarsbal zijn. Jaren op voorhand al keek ik op tegen deze dag, die ik ongetwijfeld dateloos zou moeten doorstaan. Uiteindelijk wist ik op de valreep nog een vriendje te vinden.

Kortom, in al haar middelmatigheid was mijn middelbareschoolcarrière doodnormaal.

De ontwikkeling tot een sociaal acceptabel persoon is al moeilijk genoeg, scholieren zouden niet bezwaard moeten worden met Zoom-lessen, mondmaskers en afstandsregels.

Mogen alle angsten, vernederingen en teleurstellingen die ze dit schooljaar voor de kiezen krijgen offline en virusvrij zijn.

“Nee,” antwoord ik uiteindelijk, “leuk zou ik mijn schooltijd niet noemen.

Onmisbaar, dat wel.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234