Zondag 16/05/2021
Mark Coenen. Beeld DM
Mark Coenen.Beeld DM

ColumnMark Coenen

De ontijdige dood van Ward Verrijcken: een scenario dat je niet wil dromen, zelfs niet in je ergste nachtmerries

Mark Coenen is columnist bij De Morgen.

Gisteren was het de dag van de doden: gewapend met stoffer en blik en een bos chrysanten daalden wij, als we ons tenminste niet ziekjes voelden na het bezoek aan de essentiële koopjesdag op de Meir, af naar de plekken waar onze geliefden tot stof wederkeren, als dat al niet gebeurd is. Want stof zijt gij en tot stof zult gij wederkeren en dat gaat sneller dan men denkt.

Flarden van Weesgegroeten en onzevaders waaien voorbij, planten worden vakkundig bewaterd, blikken staren ijl in de verte. De treurnis het grootst bij de graven waar de kransen nog net uitgebloeid zijn. Vers verdriet is groter verdriet.

Overal ter wereld rollen wij voor één dag nog eens de rode loper uit voor de geliefden die ons ontvielen, maar er zijn niet veel plaatsen ter wereld waar dat beter gevierd wordt dan in Italië. We maken het voor het eerst in jaren met wat voorbijgaande hartenpijn vanop afstand mee. Tijdens het weekend van één november groeien de begraafplaatsen in Italië en dus ook in Le Marche uit tot een soort van gezellige marktpleintjes waar het verdriet voor de gestorvenen draagbaar wordt door een drankje en een hapje.

Men eet er dolci dei morti: zoetigheid van de doden. Suikerbroodjes of koekjes met amandelen. Glaasje wijn daarbij. Op geregelde tijdstippen draagt de kapelaan een mis op. Alle graven zijn stemmig verlicht, met grafkaarsen die op het openbare elektriciteitsnet zijn aangesloten. Dat kostte tot voor kort 25 euro per jaar, maar dankzij corona krijgt iedereen een korting van vijf euro. Ruimschoots te laat, vinden sommigen, want in de omringende dorpen betaal je veel minder. Daarbij snuift men verachtend, maar men laat het niet aan zijn hart komen. Ook hier warmt men zich graag op aan bagatellen.

In Italië kan je aan de ligging van het graf zien of de overledene geliefd was, dan wel of zijn familie goed in de slappe was zit. De gevallenen liggen ordelijk boven elkaar opgestapeld in een indrukwekkende dodenmuur; hoe hoger het graf ligt hoe goedkoper het is. De graven op ooghoogte zijn het duurst. Het echte rijke volk permitteert zich een stemmig uitgelichte graftombe annex treurpaleis, waar de hele familie na de dood verenigd blijft, minstens tot na de volgende aardbeving.

En dan bereikt ons de mare van de ontijdige dood van Ward Verrijcken: een scenario dat je niet wil dromen, zelfs niet in je ergste nachtmerries. Met aan het einde van elk bericht de omineuze mededeling dat, op vraag van de familie, er niet over de doodsoorzaak gecommuniceerd wordt. Zelden is niet communiceren meer wél communiceren geweest.

Aan het begin van de eerste lockdown stierf zijn vader, na een lang ziekbed. Ik schreef ik hem toen een briefje. “Dag Ward, de dood: gewoon word je die nooit, en maar gelukkig ook.” En dan nu dit. Vers verdriet is groter verdriet.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234