Vrijdag 31/03/2023
null Beeld DM
Beeld DM

ColumnHilde Van Mieghem

De olijfgaard lijkt op een veld vol suikerspinnen voor hongerige reuzen

Hilde Van Mieghem neemt de tijd voor een gloedvolle kijk achter de schermen van haar leven.

Hilde Van Mieghem

Niets hield me nog thuis. Mijn jongste was aan het werk in Genève, mijn kleindochter Gloria logeerde, na eerst enkele dagen bij mij, bij de andere oma, en die twee reizen al gauw haar moeder achterna. Mijn oudste werd ook opgeslorpt door te veel werk en toen er na de opnamedagen voor de documentaire Als je eens wist – over geweld tussen broers en zussen – een paar afspraken gecanceld werden en ik plots geen enkele verplichting meer had, kon ik mijn spullen niet snel genoeg bij elkaar nemen. Samen met mijn hondje Mr. Wilson ging ik ervandoor, recht naar mijn Italiaanse schuiloord.

1.350 kilometer lang bleven zinnen van de getuigen die ik aangehoord had door mijn hoofd flitsen, en bij elke kilometer overviel me meer en meer een droeve en diepe moeheid. Ik ben aan rust toe, iets waar ik niet goed in ben.

Maar bij de laatste grensovergang vrolijkte ik op. Na het keurige, overigens prachtige Zwitserse landschap, de gedisciplineerde chauffeurs en de degelijke, luxueuze benzinestations, waren de Italiaanse autostrades, de cowboys op de weg en de dorpjes met hun slecht wegdek en kleurrijke winkeltjes een verademing.

Dicht bij mijn bestemming hield ik eerst halt bij een piepklein restaurantje. Geen menukaart, la cucina della mamma! Ze zetten me een bord dampende rigatoni puttanesca en daarna een mals duifje voor. Che meraviglia!

Toen ik mijn bedstee inrolde, hoorde ik het ge-oehoe van de uil die hier woont en viel ik met een glimlach op mijn gelaat in slaap.

Witter dan wit en stiller dan stil is het hier.

Sneeuw valt met dikke vlokken uit de lucht en bedekt alles met een dekbed van flonkerende sneeuwkristallen. De cipressen buigen door onder het gewicht, en de olijfgaard lijkt op een veld vol rechtopstaande suikerspinnen voor hongerige ­reuzen.

Het boerenleven waar je meteen invalt als je hier bent, doet goed. Het aan­slepen van hout met de ­kruiwagen, het binnenzetten van planten en het inpakken van vaste planten buiten die niet bestand zijn tegen de vrieskou, doen me alle ellende vergeten.

Binnen knettert het haardvuur. Met blozende wangen, tintelende vingers en ijskoude voeten zet ik me na het gedane werk bij het vuur en voel hoe mijn brein en daarmee mijn hele zijn weer aan veerkracht wint.

Al twee dagen probeer ik het huis op temperatuur te krijgen met zowel de ­centrale verwarming als met vuur ­stoken, maar het gaat ­tergend langzaam. Het huis is steenkoud. Dan maar dik ingeduffeld dicht bij de haard gaan zitten en in het vuur staren.

Stil genietend wacht ik tot Mr. Wilson en ik weer helemaal opgewarmd zijn om ­opnieuw de deur uit te gaan, nu naar mijn vrienden op het zakdoekgrote kerkhofje van Gello.

Zij kunnen me zeggen hoe het moet, zij weten als geen ander wat rusten is.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234