Woensdag 17/08/2022

OpinieElmo Lê van

‘De mol’ Philippe heeft aangegeven dat hij een grens heeft overschreden. Het is niet aan u of mij om te bepalen waar die grens ligt

Philippe Minguet sliep niet meer en vond het mentaal te zwaar om de mol te zijn. Beeld SBS
Philippe Minguet sliep niet meer en vond het mentaal te zwaar om de mol te zijn.Beeld SBS

Opgelet: spoiler alert! Voor het eerst in de geschiedenis van De mol gooit de saboteur de handdoek in de ring. Philippe Minguet (35) was een subtiele saboteur, maar na het overschrijden van zijn grenzen hield de kinesist de eer aan zichzelf. ‘Ik was mezelf volledig kwijt.’ Elmo Lê van, journalist voor deze krant, juicht zijn beslissing toe.

Elmo Lê van

Grootsheid zit in de kleinste dingen. In een demarrage van Wout van Aert, een penseelstreek van Michelangelo, maar ook in de beslissing om voor het oog van een miljoen kijkers toe te geven dat het even niet meer gaat.

Philippe Minguet is als mol uit de gelijknamige tv-show gestapt omdat zijn gezond verstand en ego in een lelijk moddergevecht waren beland. Het was als een pingpongrally-zonder-eind tussen goed en kwaad, een bekvechten tussen twee extremisten in iemands hoofd. Wie als eerste de strijd zou staken, zou verliezen.

Maar wat door de buitenwereld als nederlaag wordt beschouwd, noem ik een overwinning; een triomf voor alle Vlamingen die de zwarte hond koest trachten te houden, diens bestaan proberen te verzwijgen, uit angst dat ooit zal uitkomen dat iemand soms minder fijne gedachten heeft. Philippe heeft aangegeven dat hij een grens heeft overschreden. Het is niet aan u, uw ma of mij om te bepalen waar die grens ligt.

“Ik heb gefaald”, zei Philippe met schouders als verwelkte bloemen. Het leven was uit het fierste boeket van de groep. De mol kende een primeur: voor het eerst in de geschiedenis van het spel heeft de saboteur de handdoek in de ring gegooid. De bewust verwarde verkeersleider spelen werd hem te veel, nadat na enkele mislukte sabotages het idee was gaan leven dat hij de tv-geschiedenis zou ingaan als telegenieke mislukkeling.

Ik zie niet de lelijkheid maar de schoonheid in wat Philippe ‘falen’ noemt. Hij is in de eerste plaats een mens, dan pas de mol, al is het moeilijk een lijn te trekken in een landsdeel waar velen in de overtuiging leven dat Balthazar Boma echt is.

Philippe is in het rood gegaan – de geestelijke en fysieke verzuring ver voorbij – en dat op televisie erkennen is moedig. Keyboard warriors spreken van een ‘miscast’, ‘een grote fout’ en ‘een slechte mol’. Dat baart mij zorgen, want blijkbaar zijn er nog steeds veel Vlamingen die denken dat het leven volgens een script verloopt.

Aan het eind van de vierde aflevering was Philippe een schim van de persoon die twee weken eerder – ad rem, aanstekelijk en aaibaar – ‘Don’t Look Back in Anger’ zong. Hij was het zonnetje in huis, maar de lokale buien waren van dien aard dat de zon de strijd tijdelijk had gestaakt. Hij sliep niet meer, gaf Philippe aan. Later zou ook zijn lichaam tegenpruttelen. “Den dash was op.”

Het is niet aan ons om zijn rekening te maken. Enkel wie ooit de mol is geweest, kan oordelen over het takenpakket en over hoe veeleisend het is wat je gevraagd wordt. Maar laten we lief zijn voor iemand die maanden heeft moeten verzwijgen voor vrienden en familie waarom het even niet zo goed met hem ging.

‘De boog kan niet altijd gespannen staan’, de mantra waarmee ik als een boemeltrein door het leven sjok, is op iedereen van toepassing, ongeacht de grootte van je dromen. Philippe wilde een grootse mol zijn en heeft ondervonden op welke ongemakkelijke grindwegen je kan terechtkomen wanneer je demonen je controlekamer kapen.

Philippe is gestrand voor de eindmeet, maar noem hem alstublieft geen verliezer. Hij was groots in het incasseren van kogels die geruisloos worden afgevuurd, sneller zijn dan een flitspaal kan meten en daarom zo moeilijk te ontwijken zijn. Zoals Philippe zijn dagelijks duizenden mensen het mikpunt van de frontlinie van Het Kwaad.

Als straks een tiener of tachtiger dúrft uitspreken dat er iets schort omdat iemand op tv heeft toegegeven dat hij een grens heeft overschreden, zal dat de grootste verwezenlijking ooit zijn in de geschiedenis van een programma waarover door velen wordt gepraat. Een zogezegde mislukking wordt vaak verkeerdelijk weggezet als een fout. Alle beetjes dragen bij tot een rechtzetting die nooit te vroeg zal komen.

Gilles De Coster vergeleek Philippe in Café de mol met Naomi Osaka en Simone Biles, de topsporters die als gevolg van mentale uitputting hun carrière even op pauze hebben gezet. “Het is niet omdat het kopje even niet meer meewil dat ze opeens geen topatleten meer zijn.” Hetzelfde gaat op voor Philippe: dat een kraai zich tijdelijk in zijn hoofd heeft genesteld, betekent niet dat hij niet meer de zonnige zomerdag kan zijn die hij in het begin van De mol was.

Kunnen we voor één keer collectief begripvol zijn? Alsof iemand nooit, zelfs geen nanoseconde, vindt dat het leven kut met peren is. Verdriet vereist geen verantwoording.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234