Vrijdag 06/12/2019

Opinie Abortus

De lichtzinnigheid waarmee de politiek over leven en dood gaat, is stuitend

Beeld BELGAIMAGE

Klinisch bioloog en hematoloog dr. Marc Moens is erevoorzitter van de Belgische Vereniging van Artsensyndicaten (BVAS) en Specialist van het Jaar 2019. Hij schrijft dit stuk in persoonlijke naam.

Ethische discussies en interviews aan de lopende band de laatste weken in de media. Het Laatste Nieuws publiceerde zaterdag een interview met Wim Distelmans (“Ik weet niet of ik zelf voor euthanasie zal kiezen”), terwijl De Morgen een gesprek met Alicja Gescinska bracht (“Leven en dood verdienen een sereen debat”).

Distelmans’ uiteenzetting puilt uit van de trivialiteiten. Artsen laten er patiënten sterven als honden en verhongeren en verdorsten, terwijl de familie erop moet staan toekijken. Patiënten komen wekelijks op zijn consultatie vragen of ze de volgende keer nog wilsbekwaam zullen zijn. Euh, wekelijks op consultatie bij prof. dr. em. Distelmans? Die van oordeel is dat, als je niet meer naar de Delhaize kunt wegens artrose en geen tv meer kunt kijken wegens gebrek aan concentratie, je dan een polypathologie hebt en dus rijp bent voor het stort, pardon, voor euthanasie? 

Sinds zijn optreden in Alleen Elvis blijft bestaan op Canvas windt Distelmans er geen doekjes meer om. Vermits te weinig financiële middelen worden vrijgemaakt voor zorgzame opvang met palliatieve en ouderenzorg voor onze medemens, is euthanasie een verdedigbare oplossing. Economy based medicine in zijn ultieme vorm. Zelfs als die zorg perfect zou zijn, mag je volgens Distelmans iedereen die niet wil blijven leven een handje helpen.

Rokershoest

Distelmans heeft argumenten te over om mensen zonder veel gedoe te euthanaseren als ze, toen ze nog wilsbekwaam waren, een vraag om euthanasie lieten registreren voor het geval ze alzheimerpatiënt zouden worden. De euthanasiewet wordt deskundig uitgerekt. ‘Slippery slope’ glijdt vlotter dan ‘hellend vlak’ door onze strotten, zonder veel protest. 

Marc Moens. Beeld rv

De Nederlandse arts-specialist ouderengeneeskunde en filosoof Bert Keizer beschrijft het zo: “Als we één ding geleerd hebben in euthanasieland, dan is het wel dat voorbij elke streep die we trekken onmiddellijk een nieuwe categorie opduikt die zich eveneens geschikt acht voor een door de gemeenschap goedgekeurde overdosis. Het is een eindeloos verhaal en ik ben benieuwd naar een volgende groep kandidaten die zich aanmeldt (voor euthanasie).” (NRC.Nl., 17/2/2018)

Ivo Uyttendaele vraagt zich in De wetstrijd (Garant, 2019, p. 333) cynisch af: “Hoe moet men het straks uitleggen dat een rokershoest voor euthanasie volstaat, maar geen reden is voor arbeidsongeschiktheid wegens ziekte?”

Wereldverbeteraars

Het betoog van Alicja Gescinska, filosofe en schrijfster, in De Morgen  is van een heel ander dan Distelmans’ niveau. Euthanatofiel noch euthanatofoob beantwoordt ze vragen over euthanasie en abortus. Ze klaagt boos het gebrek aan cijfermateriaal aan. De laatste cijfergegevens over abortus dateren van 2011. Ze hekelt het gebrek aan rapporten van de euthanasiecommissie over de evaluatie van de vraag of er behoefte aan uitbreiding van de euthanasiewet is. 

Zelf merk ik dat de Federale Controle- en Evaluatiecommissie Euthanasie onder de term polypathologie ongeveer 20 procent van de reële redenen voor de euthanasie verdonkeremaant (p. 5/70, 8ste verslag aan de wetgevende kamers, jaren 20016-2017)

Het is duidelijk dat sommige Open Vld’ers zich willen profileren met debatten over leven en dood. Of ze door het publiek als wereldverbeteraars beschouwd zullen worden, is zeer te betwijfelen, gezien de wereldwijde reacties ten aanzien van België als euthanasie- en abortusland. Maar ze zullen een ‘liberale vibe’ beleefd hebben als nooit tevoren.

Ruimste interpretatie

Als arts-stagiair op de dienst verloskunde kreeg ik in 1974 de placenta te onderzoeken van een obese Nederlands-onkundige vrouw, voor de zevende keer zwanger, bij wie de bevalling werd geïnduceerd omdat geen doptonen te horen waren – een echograaf was nog niet ter beschikking – en de vrouw alleen “bébé mort” herhaalde als anamnese. Het groene operatiedoek bevatte een normale placenta met een naar adem happende foetus van 17 à 18 cm. Onthutst heb ik die doodstrijd van enkele minuten gezien. 45 jaar later ben ik het incident nog niet vergeten.

De lichtzinnigheid waarmee het politieke bedrijf vandaag over leven en dood gaat, vind ik stuitend. De euthanasielobby masseert het grote publiek al ruim een kwarteeuw om de ruimste interpretatie van de wet aanvaardbaar te maken. Ze profiteert nu van het momentum dat er slechts een minderheidskabinet in lopende zaken is om zowel de abortus- als de euthanasiewet te ontdoen van hun initiële doelstellingen. Zonder sereen debat. Alsof iedereen akkoord gaat met die gang van zaken. Ondergetekende alleszins niet.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234