Woensdag 22/01/2020

Blog

De lange weg naar mijn eerste marathon - in Iran

In de Iraanse stad Shiraz wordt er op 9 april een marathon gelopen, de eerste ooit in het land. Beeld Andries Fluit

Andries Fluit trekt naar Iran om er de eerste marathon ooit te lopen. In Iran is hij nog nooit geweest, en een marathon heeft hij evenmin gelopen. Dit is zijn relaas.

De poort naar het Westen mag sinds de nucleaire deal tussen Iran en de rest van de wereld dan open staan, binnengeraken in Iran is een heikele klus. Er valt nog heel wat bij te schaven aan de routine van het telefonische wachttoonkastje naar de consulaire muur.

Wie naar Iran wil moet vooral een karrevracht geduld hebben. Ik bespaar u de details, maar alle papieren en toelatingen waar ik mee aan het hek voor het consulaat in Brussel stond - gedurende twee van de volle vijf geopende uren per week - bleken niet voldoende. "Reference number?" Elke conversatie leek ermee te beginnen en eindigen, maar tot op vandaag ben ik er nog niet achter wat de logica van die administratieve fixatie is.

Maar goed, een visum zou ik ook op de luchthaven kunnen ophalen, werd me verzekerd. Ik had ook geen andere keuze want het helse nummer moet ergens tussen Teheran en Brussel zoek zijn geraakt. De vlucht zelf verloopt vlot en is zelfs aangenaam, dankzij twee jolige Iraniërs waar ik tussen gekneld zit. Ik weet al meteen waar naartoe en, nog belangrijker, wat te eten eenmaal daar.

Andries Fluit.

Wanneer ik aankom op de luchthaven van Shiraz, in het zuiden van Iran, is het 1 uur 's nachts. Het merendeel van de volle vlucht schuifelt naar de paspoortcontrole, maar daar ben ik even niets mee. Ik kijk rond en zie een paar mensen aan een kantoortje staan. Aan het loket hangt een papier met 'Visa office' op. Ik haal de papierberg boven en duw ze in handen van een man die uit het kantoortje stapt.

Belgium?
- Yes.
Reference number?
- ...

Hij twijfelt even maar neemt genoegen met een licht wanhopige 'no'.

Na een half uur komt een jongeman in blinkend zwart pak buiten die me om mijn reisverzekering vraagt, die ik aan de eerste man heb gegeven. Ik toon hem de digitale versie op mijn telefoon, van zodra hij Iran ziet staan op het document geeft hij me nog wat papieren, een aanvraag -die ik al ingevuld aan de andere man heb gegeven- en een papiertje waar ik mee naar de 'bank' moet. Ik sta met een briefje van 50 euro voor het loket van de bank, maar niemand geeft thuis. Een kwartier later duikt de 'bankier' op en vult in, tekent en stempelt dat het een lieve deugd is.

De aanvraag dan. Naam, geboortedatum, paspoortnummer, vaders naam, grootvaders naam. Ha, goede vraag, grootvaders naam. Ik heb de man niet gekend en zijn naam schiet me niet meteen te binnen. Ik vul alles zo netjes mogelijk in en geef het aan de jongeman in blinkend pak van zodra ik hem onderschep, pendelend tussen het kantoortje en god weet waar.

Beeld Andries Fluit

En nu, wachten. Wat er daarbinnen gebeurt is me een raadsel, als de deur om de zoveel tijd opengaat zie ik een man in een met plastic overtrokken zetel zitten die toekijkt. Naast hem een tweede man aan een bureautje met een berg paspoorten voor zich. Het is intussen dik twee uur 's nachts.

Een half uur later druppelen de eerste paspoorten met visum buiten. De blinkende jongeman brengt ze een voor een naar de eigenaar, die zonder uitzondering opgelucht naar de controle verderloopt. Na nog eens een half uur is het eindelijk aan mij. Ik zie mensen rond mij lachen, wellicht om de lullige grijns op mijn gezicht. De paspoortcontrole is zo gebeurd. Twee meter na de controle staat nog een man, ook hij neemt een kijkje in mijn paspoort.

Het befaamde 'Visa office'. Beeld Andries Fluit

De laatste horde: de douane. Niets aan te geven? Uiteraard niet, maar ik mag mijn reistas toch openmaken. Of dat lijk ik tenminste op te maken uit een bizar handengezwaai en wat gegrom. De douanier is nog even bezig met een andere toerist en plots is hij het beu. De man blaast, sist en wuift me weg, en ik word vrijgelaten uit de klauwen van een zeer aanwezige overheid.

Eindelijk. In de taxi, naar het hotel. Vrolijke jongens aan de incheckbalie om half vier 's nachts, een bellboy die mijn tassen naar de kamer brengt en in zijn harigste Engels uitlegt waar ik morgen mag ontbijten. De kamerdeur gaat open, en als een opgeschrikte kat schiet een jongeman in niet blinkend pak uit het zeteltje in de hotelkamer. Wat de twee onder elkaar zeggen weet ik niet, en de frisheid van geest ontbreekt om de simpelste der simpele vragen te stellen: what the hell? Ik denk er verder niet over na en ben vooral blij dat ik Iran eindelijk zelf van dichtbij mag zien.

En dan nu: focussen op de marathon van zaterdag.

Beeld Andries Fluit

Meer informatie over de allereerste marathon van Iran op iruniran.com.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234