Donderdag 12/12/2019
Hugo Camps. Beeld Stephan Vanfleteren

Column

De lafheid van Albert II schaadt de monarchie

Dissidentie mag ook. Onder die vlag vaart Hugo Camps elke donderdag.

Het (platonische) verlangen naar een kind is de hoeksteen van overspel. Niet dat het gemeend is, maar op het hoogtepunt van de zinnelijkheid fluisteren overspeler en maîtresse elkaar graag hitsig toe: “Ik wil een kind van je.” Meestal blijft het bij een lapsus. Fabuleren over de consequenties van genot maakt de liefde spannender.

Koning Albert voegde de daad bij het woord en verwekte wellicht bij een concubine ene Delphine Boël. De ellende die daar 49 jaar later nog steeds uit voortvloeit en tot rechtszaken heeft geleid, is nu door een Brusselse rechter afgeklopt. De eis van Delphine om erkend te worden als kind van Albert is op juridische gronden onontvankelijk verklaard. De biologische waarheid wordt niet meegewogen. Jacques Boël blijft de papa van het koningskind omdat hij zich altijd zo heeft gedragen. DNA doet er niet toe.

Albert II en Delphine: het is een treurig feuilleton geworden dat nu beslecht lijkt op basis van puur juridisme. De ontkenning van het gewezen staatshoofd van zijn biologische vaderschap heet in de volksmond smeerlapperij. Dat Albert niet meer wil weten wie hij was, is van een armoede waar marginalen zich voor schamen. Dat een rechter de vanzelfsprekendheid van het biologische vaderschap negeert, is pijnlijk voor het rechtsgevoel. Het versterkt het vooroordeel dat de magistratuur een wereldvreemde macht is geworden. In het geval van Albert en Delphine past de rechter nochtans gewoon de wet toe en is er van wereldvreemdheid geen sprake. Maar het blijft harteloos juridisme.

Delphine Boël aan het Brussels Justitiepaleis. Beeld BELGAIMAGE

Delphine is verdacht laat gekomen met haar preoccupatie over haar afstamming, maar dat verstrekt de minnaar van haar moeder, Sybille de Selys Longchamps, nog niet het alibi voor vluchtgedrag. Zeker niet omdat hij als staatshoofd een voorbeeldfunctie had. Honger hoefde hij voor de erkenning van zijn onwettige dochter ook niet te lijden. De Coburgs zwemmen in het geld.

Vooral de hooghartigheid van Albert is stuitend. Hij past de morele standaard toe uit de tijd dat koningen vanuit hun macht en status vrouwen konden bezwangeren zonder excuus. Ze wisten vaak niet eens hoeveel bastaards ze de wereld in hadden gestuurd. Ze zijn genoegzaam bekend, de staatshoofden die zich suf neukten in vreemde bedden. De Nederlandse prins Bernhard was kampioen schuinsmarcheerder, maar hij had tenminste nog het fatsoen om zijn buitenechtelijke dochters te erkennen. In Madrid en Brussel mag koninklijke liederlijkheid niet eens benoemd worden. Daar heerst tot vandaag het instituut hypocrisie.

De lafheid van Albert II schaadt de monarchie. Het geweten herleid tot een procedure; clochards is het niet gegund. Vroeg of laat zal de incivieke houding van zijn vader verrekend worden met koning Filip. Uitgerekend de enige monnik van de familie.

Het rechtsgevoel van de burger komt gehavend uit dit drama van de onverantwoordelijkheid. De rechter mag dan nog juist gehandeld hebben, de gevoelstemperatuur van de rechtsstaat is weer een paar graden gedaald. Er zijn dus alleen verliezers, en dat voor een hormonenkwestie van een inmiddels oude nobiljon. Stop de wereld, ik wil eraf.

Koning Albert. Beeld Photo News

De lijdensweg van Delphine Boël blijft duren. In zijn genetische arrogantie heeft Albert alle sympathie die hij als staatshoofd had verworven verspeeld. En het vertrouwen in de rechtsstaat, dat al zo wankel was, heeft een nieuwe blauwe plek opgelopen.

Is dat allemaal dan de eer van een schuinsmarcheerder waard?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234