Zaterdag 11/07/2020

ColumnHans Vandeweghe

De laatste wedstrijd van Jordan was een van zijn vreemdste ooit. En dan volgt ‘The Shot’

Kopje voor online en editie Hans VandewegheBeeld DM

Waar was u toen Michael Jordan zijn zesde en laatste titel pakte op 14 juni 1998? In uw bed, thuis, is een goede gok, want hoewel de wedstrijd op zondagnamiddag werd gespeeld zit er toch acht uur tussen Utah en onze tijdzone. Vóór de televisie, als u basketbalfan was, wachtend op Eric Goens en zijn sidekick Lucien Vankersschaever bij de voorganger van Play Sports.

Of misschien was u meer geïnteresseerd in de World Cup die aan de eerste wedstrijden van de eerste ronde toe was. Een dag eerder hadden de Rode Duivels Nederland op 0-0 gehouden met hun typische spel uit die tijd: negatief, verdedigend, provocerend. Lorenzo Staelens smeerde Patrick Kluivert een rode kaart aan. Het zou niet helpen: Nederland speelde een halve finale, België ging na de eerste ronde naar huis.

Die 120ste derby der Lage Landen zag ik samen met een andere Belg in de skybox van de grootste Belgische ploeg van het moment in het grootste Belgische stadion: de Toronto Blue Jays speelden in de Toronto SkyDome tegen de Baltimore Orioles en wonnen met 7-4. Dat verdient wat uitleg. De Blue Jays, een honkbalteam uit de Major League waren toen eigendom van Labatt Breweries en die waren dan weer een onderdeel van Interbrew, later InBev, dat iets later de entertainmentsectie verkocht.

Ik was die ochtend van de 13de van Chicago naar Toronto gevlogen voor een verhaal over dat team en zou een dag later van Toronto naar Salt Lake City vliegen. Ik weet dus nog waar ik was op 14 juni: vijf hoog in de press box waar alle buitenlanders zaten in Delta Center. Ik was bij The Last Dance, samen met nog twee andere Belgen, de mannen van Telenet. Van 3 juni voor Game 1 in Delta Center in Salt Lake tot Game 6 op 14 juni, opnieuw in Delta Center hebben we elke wedstrijd op het puntje van onze stoel gezeten. Trainingen, warm-ups, de start van de WNBA, we lieten het allemaal op ons af komen.

De Bulls hadden in the best of seven series niet het thuisvoordeel. Ze begonnen twee keer uit, kregen dan drie thuiswedstrijden en moesten dan nog – indien nodig – twee keer terug naar Salt Lake, een van de moeilijkste uitwedstrijden voor elke NBA-ploeg omwille van de hoogte.

Dat had hen niet belet om de tweede wedstrijd in Utah te winnen en zo het thuisvoordeel te doen kantelen. De drie wedstrijden winnen in Chicago en de buit was binnen. Heel de VS hoopte op een Repeat the Threepeat of een herhaling van de drieslag, een verwijzing naar de eerste drie titels van Michael Jordan met de Bulls tussen 1991 en 1993. Na die derde titel was hij gestopt, kort nadat zijn vader op een parkeerplaats was vermoord.

Hij ging honkballen voor 100.000 dollar per jaar bij de Chicago White Sox van Jerry Reinsdorf, ook eigenaar van de Bulls. Dat was geen succes en hij vloog naar de minor leagues bij de Birmingham Barons. In de lente van 1995 reisde ik naar aloude gewoonte een maand door de VS op zoek naar reportages. Eén onderwerp bracht mij in Sarasota: looking for Jordan. De slechtste honkballer uit de minor leagues had Sports Illustrated geschreven met als titel ‘Michael, Bag it’ of Michael, hoepel op. Dat was een verhaal waard.

U gelooft het niet, maar ook bij de terugkeer van Jordan op 19 maart 1995 in Indianapolis, was ik, net als bij de training in Berto Center waar zijn comeback werd aangekondigd. Ik had voor alle zekerheid ook accreditaties aangevraagd voor drie wedstrijden van de Bulls. Indiana uit, Celtics thuis, Hawks uit, NBA Europe moest erom lachen – “denk je echt dat hij terugkomt?” – maar gaf ze mij toch. Het was de grootste comeback sinds Jezus Christus.

Elk seizoen ben ik daarna naar de VS gevlogen om Jordan te zien spelen. In de winter van wat zijn laatste seizoen zou worden, kreeg ik het gezelschap van een voetballer. Gilles De Bilde, toen geblesseerd bij PSV, vloog mee naar Chicago. Alleen om Jordan te zien.

En zo werd het juni 1998 en waren we terug in de VS voor de NBA Finals. Onverwachts moesten we terug naar Salt Lake voor een zesde en eventueel zevende wedstrijd. De Bulls hadden met een blowout 96-54 in de vierde wedstrijd – het grootste verschil ooit in NBA finals – de stand op 3-1 gebracht en zouden in hun laatste thuiswedstrijd de titel pakken. Niet dus. De Jazz pakten het thuisvoordeel over, maar u weet inmiddels hoe dit afloopt: de Bulls winnen Game 6 en zijn kampioen.

Vandaag begint Netflix de tiendelige serie The Last Dance van ESPN à rato van twee afleveringen per week. Vijf weken lang. Schrik niet van die laatste wedstrijd, het was een van de vreemdste ooit van Jordan. In het slot van de wedstrijd gooit hij nul op vijf, wordt niet naar de bank gehaald, en blijft de bal opeisen. En dan volgt The Shot. Te zien over vier weken.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234