Zondag 16/05/2021

ColumnLize Spit

De laatste maanden merkte ik dat er twee soorten mensen bestaan

null Beeld Damon De Backer
Beeld Damon De Backer

Auteur Lize Spit vertelt over haar leven.

Verschillende mensen vertelden me dat ze, bij de ­aankondiging van de avondklok, een drang tot revolte ervoeren. “Ik kreeg zin om na middernacht toch met een hond te gaan wandelen”, zei iemand. “En ik heb zelfs geen hond.”

Hun weerbarstigheid verbaasde me, net als mijn ­geïntimideerde reactie daarop. Ben ik dan zo’n slaafs ­sukkeltje?

Ik wijt het aan mijn suikerziekte. Sinds mijn twaalfde weigert mijn pancreas dienst. De ziekte is (voorlopig) ongeneeslijk, maar wel behandelbaar. De ingenieuze ­werking van een orgaan nabootsen is geen makkie. Jarenlang deed ik het met vingerprikken en inspuitingen. Een paar jaar geleden schakelde ik (wetenschap, halleluja!) over op Dexcom en een insulinepomp. Daardoor zitten in mijn buik voortdurend twee ­katheters, twee minuscule plastic buisjes die door de huid heen gaan, de een om mijn bloed te analyseren, de ander om elke paar seconden onderhuids druppeltjes insuline te doen ­binnensijpelen.

De pomp – een toestel van zes op vier centimeter – bevat een batterij en een buisje insuline, en hangt met een slangetje van zestig centimeter aan de katheter ­vastgekoppeld. Ik draag het overal mee, behalve onder de douche. Overdag moffel ik hem weg onder in mijn beha, waardoor één borst altijd net iets hoger en ongemakkelijker zit dan de andere. ’s Nachts draag ik een dijband (getiteld ‘de Lara Croft’) waaraan ik de pomp vastknip, zodat R. in zijn slaap niet in de slang verstrikt geraakt. Elke drie dagen moet de ­katheter vervangen worden, anders ­ontsteekt het wondje.

De Dexcom is een sensor, verbonden aan een katheter, die via mijn telefoon mijn bloedsuikerwaardes naar me doorstuurt, en me met alarmen waarschuwt wanneer er stijgende of dalende tendensen zijn. Op piekdagen trilt deze zo vaak dat het lijkt alsof ik in een WhatsApp-groepje zit met twintig bemoeizieke moeders. Elke twee weken moet deze katheter voorzichtig ­vervangen worden, de geïrriteerde huid onder de pleister ligt vaak open.

Behalve gepruts met katheters, levert een chronische ziekte veel bijkomstig praktisch gedoe op, waarvan het onmogelijk is opsommingen te maken zonder daarmee in zelfbeklag te vervallen. De ziekte beheerst mijn leven, maar ik besloot het zo min mogelijk ruimte te geven, ­zelden te klagen over de ongemakken of de ingeperkte vrijheid – zelfs mijn beste vrienden vergeten vaak dat ik diabetisch ben.

De laatste maanden, met alle verplichte Covid-maat­regelen en de daaropvolgende reacties, merkte ik dat er twee soorten mensen bestaan: zij die braaf volgen omdat ze door ziekte of andere omstandigheden reeds gewend zijn aan een ingeperkte vrijheid en wier leven al langer in de handen van de wetenschap of medicijnen ligt, en zij die nog moeten wennen omdat ze het geluk hadden tot nog toe gezond en vrij van ‘gedoe’ te zijn.

Mocht ik stelliger durven zijn, zou ik deze twee ­groepen zelfs als volgt indelen: zij die de dood vrezen, en zij die vooral de boete vrezen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234