Donderdag 17/10/2019
Beeld rv

Column Hilde Van Mieghem

De laatste jaren overtreffen de Gentenaars de zelfingenomenheid en arrogantie die eigen is aan sinjoren

Hilde Van Mieghem gunt ons een gloedvolle blik achter de schermen van haar leven.

Twee jaar geleden speelden we het voor het eerst. We waren samen een week op vakantie in Italië. Elke dag zaten we op een zonovergoten terras half verscholen in de schaduw van een notelaar en speelden alsof onze levens ervan afhingen.

Ik verloor, keer op keer. “Hoe kan dat toch?”, riep ik telkens vertwijfeld uit. Triomfantelijk zei hij dan met een glimlach: “Het is allemaal een kwestie van vista – dat schijnt een voetbalterm te zijn – en langetermijnstrategie.”

We scrabbelen nog steeds, maar dan online. Hij woont in Gent, ik in Antwerpen. Gelukkig gedraagt hij zich niet zoals zo vele Gentenaars: superieur. Want geef toe, de laatste jaren overtreffen de Gentenaars de zelfingenomenheid en arrogantie die eigen is aan sinjoren. Ze zijn chauvinistischer dan een doorsnee-Fransman.

Na een verkiezingsuitslag, zij het gemeentelijk, provinciaal of federaal, strooien ze gul zelfvoldane dooddoeners rond op sociale media. “Ga weg uit Antwerpen. Kom naar Gent, hier is het goed. De enige progressieve, klimaatbewuste mensen onder de Vlamingen zijn wij!”, toeteren ze blasé.

Ze snoeren je keer op keer doodleuk de mond. Elke opmerking over politiek en bestuur wordt de nek omgedraaid met opmerkingen die niets zinnigs bijdragen aan het debat. Superieur leedvermaak.

Maar die vriend van mij is niet zo, hij woont dan ook in Drongen, dat scheelt. Hij gedraagt zich alleen superieur in het scrabble, weliswaar weggemoffeld onder een bescheiden, bijna verlegen glimlach, maar geloof me, in zijn ogen fonkelt de triomf.

Vista en strategie, het is aan mij niet besteed, het staat haaks op mijn temperament en karakter. Alleen professioneel slaag ik erin om strategisch en met overzicht het doel te bereiken dat ik voor ogen heb. Als ik een film maak, een rol vormgeef of zoals nu aan een documentaire werk. Maar in het spel of de liefde? No way!

Als ik de kans zie om een woord te leggen op een oranje of rood vierkantje, doe ik het, al op voorhand kinderlijk blij omdat ik dan de dubbele of driedubbele woordwaarde scoor. De rest van het spelbord verlies ik volledig uit het oog. Helemaal gericht op de heerlijke roes die het scoren teweegbrengt. Totaal vergetend dat ze van korte duur is. Dat merk ik pas als hij meteen daarna het vierdubbele scoort omdat ik hem alweer een rijkelijke kans bood.

Een week geleden was ik het beu en vroeg hem wanhopig: “Hoe doe je dat, strategisch spelen?” Hij legde het kort en bondig uit: “Je inhouden en eerst even rondkijken wat de repercussies kunnen zijn van je zet. Het is een beetje zoals goed bestuur. Dat talent hebben wij wel in Gent”, kon hij toch niet nalaten te zeggen. O goed dan, dacht ik, wacht maar.

Sindsdien heb ik elk spel gewonnen, het laatste woord dat ik gisteravond nog legde en dat hem de nekslag gaf was erg toepasselijk: ‘lynchen’.

Tien rondes sleepte ik de l, c, h en y mee, en dan tsjakka!

Vista en langetermijnstrategie, het loont! Moet ik misschien ook eens uitleggen aan onze Vlaamse politici.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234