Zondag 25/08/2019

Column

De laatste afbetaling ging zonet van mijn rekening, geld dat ik leende voor het proces tegen de Franse kok die me twintig jaar geleden verkrachtte

Hilde Van Mieghem. Beeld Bob Van Mol

Hilde Van Mieghem, acteur, regisseur en auteur, neemt u mee in haar leefwereld.

Het is de eerste koude dag in weken, grijs ook. Alsof het zo moet zijn. Omdat de omstandigheden het vereisen de uitbundige zon even een halt toe te roepen om samen met mij te rouwen. Rouwen is niet het juiste woord, maar ik vind geen beter voor de gemoeds­toestand waarin ik me bevind.

Het is een mengeling van trots en ­verdriet. Van angst en overwinning, van geleden en opnieuw opgewekte pijn. Van zin en onzin. Met daar bovenop de halsstarrige beelden die zich blijven opdringen in mijn hoofd, en mijn hart tot splinters verbrijzelen. Ik krijg het maar niet stil in die kop van mij vandaag.

De laatste afbetaling ging zonet van mijn rekening, de laatste afbetaling van het geld dat ik leende om een proces te betalen tegen een Franse kok/hotel­eigenaar die me twintig jaar geleden brutaal overviel en verkrachtte – wat kost het me moeite om dat laatste woord neer te schrijven – terwijl ik lag te slapen in een van de kamers van zijn overigens prachtige Provençaalse hotel.

Ik zie me nog komen aanrijden in dat paradijs, moe van wekenlang filmen in moeilijke omstandigheden en het logeren in lowbudget­hotels met onvriendelijk personeel. Ik was aan rust, luxe en vriendelijkheid toe.

La Bonne Étape, zo heette het hotel. Ik koos het uit een boekje van Relais & Châteaux waar het 19 op 20 kreeg. Het staat er vandaag trouwens nog steeds in, begrijpe wie begrijpen kan. Ik koos het uit omdat er maar zeven hotelkamers waren en rust en privacy gegarandeerd werden. Woehaaa!

Ik bespaar u de details, maar zaak is dat ik me maanden later in het gerechts­gebouw van Aix-en-Provence bevond. Assisen. Hij stond terecht en in het drie dagen durende proces zag ik hoe hij zijn eigen graf delfde en daar zijn hele familie in mee­sleurde. Hij was zo zelfingenomen, zo zeker dat hij zou winnen, hij, die kok geweest was van Chirac, versus een
minable actricetje uit Vlaanderen.

Daar stond hij op de eerste dag van het proces, een zonnebril op zijn neus, een flinterdun, lang sigaretje tussen zijn vingers, in een duur pak, omringd door camera’s, vier advocaten en zijn familie. Ik stond er helemaal alleen met één ­advocate. Ik trilde van kop tot teen van angst.

Tijdens het proces kreeg ik zowaar medelijden met die domme, opgeblazen kwast. Met zijn familie, vooral. Hij dikte het verhaal aan, fantaseerde er geweldige seks bij en viel lustig dieper de put in die hij voor mij groef. Ik wilde hem toe­roepen: hou toch je kop, lieg gewoon dat je mijn kamer binnen­drong, dat ik wakker werd, niet wilde en dat je toen weer wegging.

Hij zou het gewonnen hebben. Maar nee, hij genoot van zijn seksuele fantasie. Ik zag zijn vrouw samen­krimpen, en zijn vader en moeder gedurende die drie dagen tien jaar ouder worden. Alleen hij was zot van eigen­waan.

Tot de uitspraak kwam. Vijf jaar cel zonder mogelijkheid tot vervroegd ­vrijkomen. Zo, dat was dat. Hij was tegen de verkeerde vrouw aangelopen.

55.000 euro kostte me dat proces (om nog te zwijgen van de jarenlange therapie die ik betaalde om er weer bovenop te komen). Ik kreeg er 20.000 van terug, de rest heb ik tot vandaag afbetaald. Hoe kan dat nu, vraagt u zich af, u won het proces en toch moest u betalen?

Dat kan. Net als bij vele rijken viel er ook bij hem officieel niet veel te rapen.

Maar belangrijk is dat niet. Wat wel belangrijk is, is dat ik dat boek eindelijk kan sluiten, het in een hoekje van mijn ziel kan laten verstoffen tot het met mij tot as verwordt op de dag dat ik sterf, samen met de vele andere boekjes die daar liggen te verkommeren tot in de eeuwigheid, terwijl ik de rest van mijn ziel vul met hele bibliotheken, warm als de zon, vol als het leven en verblindend mooi als de natuur.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden