Dinsdag 19/11/2019
Beeld Bob Van Mol

Column

De kans dat u na de docu nog fan blijft van Wacko Jacko is klein

Mark Coenen in columnist bij De Morgen.

In de donkere jaren 80 vonden wij Michael Jackson een ordinaire discokikker en van disco moesten wij, gestaalde kaders van de punkrock en cum laude afgestudeerd aan de avondschool der kwaaie drie-akkoorden-liedjes, niets hebben. De popmuziek was, net zoals de rest van de maatschappij, in die tijd nog stevig verzuild. Dat gaf overzicht en duidelijkheid, maar je miste ook veel.

Pas toen mijn jongste zoon na ’s mans verscheiden helemaal idolaat bleek van de licht gevlekte popster begon ik te snappen waarom dat was: Jackson schreef waarlijk fantastische liedjes.

Deze week ging Leaving Neverland in première en dat zullen we geweten hebben. De tv-documentaire duurt meer dan 4 uur en werd zondag al uitgezonden in Amerika op HBO. Bij ons staat ze nu vrijdag in prime time én integraal geprogrammeerd op Canvas. De laatste keer dat er gedurende vier uur aan één stuk aandacht was voor popmuziek op Canvas was in 1985 bij Live Aid. En toen heette Canvas nog niet Canvas maar TV2.

Lees ook: VRT gaat “omzichtiger omspringen” met muziek van Michael Jackson

De kans dat de wat oudere meerwaardezoeker verstijfd in zijn zetel achterblijft na de visie van dit horrorverhaal is groot. De kans dat u na het bekijken ervan nog fan bent van deze kirrende kwiet is klein. In Engeland heeft Radio 2 nu al beslist om geen songs uit zijn solocarrière meer te spelen. Hoe lang dat zal duren is onduidelijk, maar het is wél een sterk signaal.

Volgens de documentaire zat Jackson, kort samengevat, op onwelvoeglijke wijze aan kinderen: dat beweren twee kroongetuigen die lang in de inner circle van de raargeneusde hebben vertoefd. Er waren al veel langer geruchten over Jacksons speciale liefdesleven en hij werd zelfs ooit door een Amerikaanse jury vrijgesproken van malversaties met efemere jongetjes, maar de aangebrande geur ging nooit weg. Die dreigt na deze documentaire een penetrante stank te worden, die je zelfs met de grootste geurvreter ter wereld niet meer weg krijgt.

The king of pop was volgens de getuigen een geoefend pedofiel, die zijn slachtoffers en hun familie in een spinnenweb van aandacht en geld verdronk, waarna hij zijn miniveroveringen op duivelse wijze manipuleerde. Hij charmeerde twaalfjarigen zijn bed in. Smooth operator? Van zijn pot gerukt ja. 

Maar niet de eerste, en ongetwijfeld niet de laatste in de popmuziek. R. Kelly, Chuck Berry, en Jerry Lee Lewis waren of zijn in hetzelfde bedje ziek. Het verhaal lokt bij sommige harde fans een te verwachten reactie uit: ontkenning. 

Wegen rake getuigenissen op tegen het blanco strafblad van een dode popster? En verder: moet een kunstenaar moreel hoogstaand zijn? Natuurlijk niet, maar er zijn grenzen. Kinderen lokken is er daar een van. Wanna be starting something? Ja, maar alleen als de aangesprokene ouder dan zestien is. Als dat niet het geval is: beat it.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234