Donderdag 14/11/2019

Opinie

De hoorzittingen met Kavanaugh tonen duidelijk aan hoe lelijk de dingen zijn geworden

David Brooks. Beeld rv

David Brooks is columnist bij The New York Times.

Wat we aanschouwden tijdens de hoorzittingen van Brett Kavanaugh was de ongepolijste tribalisering van het nationale leven. Centraal stonden twee tegenovergestelde versies, een van Christine Blasey Ford en een van Brett Kavanaugh. Die versies verwezen naar wat al dan niet is gebeurd op een feestje 36 jaar geleden. Er was niets uitgesproken ideologisch aan de verhalen, niets dat ging over het kapitalisme, de immigratie of andere grote nationale discussiepunten.

Toch werden de reacties op beide versies bijna volledig bepaald door partijvoorkeuren. Commentatoren die de Democraten steunen geloofden de versie van Blasey Ford en verwierpen die van Kavanaugh. Commentatoren die de Republikeinen steunen kozen partij voor Kavanaugh en geloofden Blasey Ford niet. Ik zag en las weinig uitzonderingen daarop.

De hoorzittingen waren ook een mokerslag voor de intellectuele bescheidenheid. Centraal in deze zaak staat een mysterie: wat gebeurde er 36 jaar geleden op dat feestje? Geen van beide partijen kan doorslaggevend bewijs voorleggen. Dus zijn de cruciale vragen: hoe gaan we om met deze onzekerheid? Hoe wegen we de twee tegenstrijdige getuigenissen tegen elkaar af? Hoe schatten we deze getuigenissen in als de cognitieve wetenschappen ons vertellen dat mensen heel slecht onoprechtheid herkennen? Moet het volwassen leven van iemand worden bepaald door iets wat hij in het middelbaar heeft gedaan?

Commentatoren en anderen zullen misschien 2,5 seconden lang oog hebben gehad voor die onzekerheden, maar kozen vervolgens meteen partij. Dat konden ze niet doen door naar het oorspronkelijke bewijs te kijken, en dus vonden ze nieuwe redenen om hun eerdere posities te bevestigen. Kavanaugh is te boos en te oneerlijk. Hij dronk bier en gooide met ijs in zijn universiteitsjaren. Als overal rondom tribale oorlogen worden 
gevoerd, is onzekerheid de enige toestand waarin je je niet mag bevinden.

Dat leidde uiteraard tot een opstoot van primaire mobilisatie. In de publieke conversatie draait het allang niet meer om het overtuigen van mensen. Publieke uitlatingen zijn erop gericht de massa te mobiliseren. De Democratische senator Cory Booker kan niet zomaar het bewijs wikken en wegen. Hij moet Democraten met Spartacus-theatraliteit naar zijn kandidatuur voor het presidentschap stuwen. Kavanaugh kan niet gewoon neutraal de aantijgingen tegen zijn persoon ontkrachten. Hij wordt woedend en maakt er een cultuuroorlog van om zijn Republikeinse achterban op te hitsen.

Het leidt tot een epidemie van onverdraagzaamheid. Daarbij creëer je een stereotype over een groep die je niet moet hebben, en pas je dat stereotype toe op een persoon die je nooit eerder bent tegengekomen. Het was onverdraagzaamheid tegenover joden die leidde tot de veroordeling van Alfred Dreyfus in 1894. Het was onverdraagzaamheid tegenover jonge zwarte mannen die leidde tot de veroordeling van de 'Central Park Five' in 1990.

Deze maand waren duizenden mensen ervan overtuigd dat ze weten hoe Kavanaugh zich heeft gedragen, omdat ze weten hoe 'bevoorrechte' mensen zich gedragen. We zagen hoe duizenden mensen zich achter Kavanaugh schaarden omdat er dat boosaardige 'links' is dat het op hen heeft gemunt.

Het is een totale verpulvering van de mensen die bij deze zaak betrokken zijn – de verenging van een complexe particulariteit tot een simplistisch groepsvooroordeel.

Het kernprobleem achter dat alles is de complete instorting van de legitimiteit van onze openbare instellingen. Het Hooggerechtshof is niet langer de plek waar rechters neutraal oordelen over de toepassing van de grondwet. Het is de plek waar ze voorspelbaar volgens de partijdoctrine stemmen. Daarom discussiëren senatoren ook niet meer over genomineerden; ze stemmen voorspelbaar volgens de partijdoctrine. Burgers gaan niet meer in discussie met elkaar. Ze trekken zich terug in voorspelbare partijdoctrineformaties en verzinnen daarna oneerlijke rationaliseringen om hun ideologisch geïnspireerde posities te rechtvaardigen ('Dronk te veel!', 'Slecht karakter!', 'Negatieve commentaren in jaarboek!').

Het is duidelijk dat we nood hebben aan een nieuw soort milieubeweging, een beweging die ons
burgerlijk milieu in toom houdt. Dat milieu wordt verontreinigd door een vage aandoening genaamd 'polarisatie'. Het wordt verontreinigd door de specifieke giftige uitlaatgassen die we produceren op onze slechte momenten. Die uitlaatgassen moeten nauwkeurig worden gedefinieerd en geïdentificeerd en aan de kaak gesteld als beschamend.

Het is ook duidelijk dat we meer forums moeten opzetten voor persoonlijke ontmoetingen tussen mensen van verschillende gezindten. Je ontgift disputen door ze te personaliseren. Mensen die niet geregeld in contact komen met mensen met wie ze het niet eens zijn, worden al snel intellectueel oneerlijk.

Tot slot moeten de positieve tendensen worden afgeschermd van vergiftigende politiek. De Amerikaanse samenleving onderneemt concrete actie om seksuele aanranding als onduldbaar te bestempelen. Maar die beweging zal niet slagen als ze de speelbal wordt van de partijpolitiek van persoonlijke vernietiging.

De hoorzittingen met Kavanaugh waren een blik in de spiegel en tonen duidelijk aan hoe lelijk de dingen zijn geworden. Wat gaan we eraan doen?

© The New York Times

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234