Woensdag 21/08/2019

Column

De hele tijd is het ‘no way’ en ‘my god’. Het begon bij tienermeisjes, en nu doet iedereen het

Beeld Bob Van Mol

Op zijn berg in de Oostkantons schrijft Marnix Peeters over vrijheid, vogels en zijn vrouw. In elke vrouw schuilt haar moeder is zijn recentste boek.

Wij waren met de fiets naar Heck­halen­feld gereden, een paar kilometer Duitsland in, waar wij aan de rand van het bos een café aantroffen, de Waldtals­mühle. Het zag er gesloten uit, maar toen wij dichterbij gingen, werden wij plots luidruchtig en boos begroet door een grote zwarte wolfshond. Even later kwam een vrouwtje het huis uit.

Bent u gesloten? vroeg ik.

Ik doe open als ik zin heb, zei ze. Als ik Agnes hoor blaffen en de mensen staan me aan. Welkom, wat wilt u, zegt u het maar, de Benediktiner is erg lekker.

Wij namen elk een halve liter. Het vrouwtje bleef de hele tijd met ons praten. Agnes nestelde zich onder de picknicktafel, en in het half­uur dat volgde, trokken wij de aandacht van andere fietsers, zodat het terras gezellig vol­liep. Zo wordt het toch nog een echte dag, zei het vrouwtje lachend. Intussen was Agnes onze beste vriend geworden.

Ook een mooie vorm van leven, zei mijn vrouw tijdens de terugrit.

Geen schijn van kans in de strijd om de zware beroepen, zei ik.

Dat zal haar worst wezen, zei mijn vrouw.

Aan mijn zelfgemaakte tuintafel, die voorlopig standhoudt en die ons al goede diensten heeft bewezen, zetten wij ons vervolgens aan het lezen. Mijn vrouw begon aan een stapeltje recente weekendkranten.

Drie BV-vrouwen hebben elk een boek geschreven, zei ze. De titels zijn: Power­boost, Lust for Midlife en For­ever Young. Zouden wij écht vinden dat alles geloofwaardiger is in het Engels?

Het viel me tijdens De mol al op, zei ik. No way en My god de hele tijd. Ik denk niet dat er één kandidaat bij was die nog verbazing of ontgoocheling in het Nederlands wist te uiten. Zelfs die priester niet. Het blijft een vreemde verschraling – het lijkt zo dwaas. Het sluipt er vanzelf in, maar het is lelijk. Het is begonnen bij tienermeisjes en nu zijn we vijf jaar verder en loopt het hele brede publiek te awesomen.

Ik las voort in Oom Oswald van Roald Dahl.

Dit boek is prachtig, zei ik. Het is helemaal immoreel en oneerbiedig. Onweer­staanbaar. Het gaat over een jongen die rijk wil worden en die seks­pillen produceert. Samen met een vriendin lokt hij beroemde mannen in de val, en dan gaan ze er met hun zaad vandoor om het in te vriezen en te verkopen. Freud en Proust en koning Albert. Er wordt zo lang en hard in gerampetampt dat je denkt: ontzie dat wicht een beetje. Het is een jongensboek voor gevorderden.

Sjakie nog aan toe, zei mijn vrouw.

Hier. Ik heb een nieuw levensmotto, zei ik. Van Oom Oswald. Luister: ‘Als je in iets geïnteresseerd bent, ongeacht wat het is, moet je er met al je krachten achteraan gaan. Omarm het met beide armen, vertroetel het, hou ervan en word er vooral harts­tochtelijk over. Lauw is niet voldoende. Heet is ook niet goed. Roodgloeiend en hartstochtelijk is het enige.’

Zo ken ik mijn pappenheimer weer, zei mijn vrouw.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden