Woensdag 23/10/2019
Beeld Bob Van Mol

Column

De Gouden Schoen wordt dit jaar een verrassing van formaat

Dissidentie mag ook. Onder die vlag vaart Hugo Camps op donderdag.

Het Belgische voetbal kan een feestje gebruiken. Het moet de bittere smaak wegnemen van de Operatie Schone Handen waarbij clubs en zaakwaarnemers in verdenking zijn gesteld van matchfixing en andere malversaties. Niet dat het nog groot nieuws is met comateuze naweeën, maar het was wel de onthoofding van een droom. En ook een beetje van de samenleving, want voetbal loopt door de aderen van dagjesmensen als een huis aan de goede kant van de geschiedenis. Alle oorlogen ingeruild en vervangen door de folklore van theatrale vijandschappen. Niet clubs en spelers zijn de vijfde colonne, dat zijn de sociale media, propagandamachine van vullis en vuiligheid in de samenleving.

Bloed aan de paal.

Er is de plaag van het casinokapitalisme, van onzindelijke transfers en contractbreuken, van racistische koren. De consecratie van voetbal is altijd vergezeld van de guurste instincten van het profitariaat. Compensatie is van levensbelang.

En die is er ook met de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Schoen. Er wordt bij het leven gestreden om de favoriete voetballer op het podium te tillen. Het is een faire strijd, zonder baldadigheden of geweld, maar wel een strijd met hart en ziel. De Gouden Schoen is voor een voetballer een award uit de zevende hemel. Achteraf ook nog lucratief bij mogelijke transfers. Enfin, loopbrug naar de top.

Onze collega’s van Het Laatste Nieuws hebben de 65ste editie een nieuw kleedje aangepast. Ze zijn op zoek gegaan naar de Schoen der Schoenen en hebben gekozen voor een hiërarchische rangschikking van de 52 laureaten. Als voorzitter van de jury was ik getuige van heftige emoties en polemische drift. Sommige namen (Paul Van Himst, Jan Ceulemans, Michel Preud’homme…) werden door leden van de jury als relikwieën uitgedragen. Voetbal is een eeuwigdurend identificatieproces tussen burger en sporter. Het eindigt in liefde, een enkele keer in haat, wat in de sport hetzelfde is.

Bij het kijken naar de laureaten op de Gouden Schoen-lijst gaat een fontein voor je open. Beton wordt kunst, frivoliteit wordt ballet. We zijn inderdaad een voetballand met talenten van diverse snit. Philippe Albert verdedigde zijn defensieve linie als een tanker, Erwin Vandenbergh kon scoren vanuit de kleinste ruimte en Jean Nicolay was onze Lev Yashin. De Rode Duivels worden vandaag rondgezongen als psalmen, maar lang voor Eden Hazard en de zijnen liepen hier voetballers rond die ook van wereldniveau waren. Alleen, ze speelden toen in de Belgische competitie, niet in de Premier League.

Als Belgen met elkaar in competitie zijn, wordt niet gekeken op een trucje meer of minder. De Gouden Schoen is smetvrij van kongsi’s. Hij wordt gekozen, niet opgelegd. Tussen de 52 laureaten staan geen krukassen. Ze vertegenwoordigen de schoonheid van de tijd. En het besef dat voetballend België een continuïteit is. Van de zeldzame evenementen die hier nog nationaal zijn, is de Gouden Schoen er een. Onbetwistbare cultuurdrager, trofee als kwaliteitsimpuls.

Ik ken een paar laureaten persoonlijk en kan u zeggen dat ze door de jaren heen vervuld zijn gebleven van trots. De Gouden Schoen tref je niet op een zolderkamertje, maar midden in de woonkamer, in een apart nisje of prominent op de kast. En hij wordt wekelijks afgestoft door liefdevolle handen.

De Gouden Schoen wordt dit jaar een verrassing van formaat. Oude tijden herleven. Modernisten zijn er altijd geweest, in dit voetbalgekke landje.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234