Vrijdag 28/02/2020
Carl Devos.Beeld Bob Van Mol

Column

De frequentie en zuurtegraad van incidenten in de federale regering neemt toe

De politieke actualiteit volgens Carl Devos.

Voor zover die er ooit was, is de samenhang binnen Michel I na enkele tapijtbombardementen tot een ruïne herschapen. Vorige week gaf de premier zelf het genadeschot: vanaf nu is het ook officieel ieder voor zich.

Sinds enkele weken nemen de frequentie en zuurtegraad van incidenten toe. Koen Geens moest venijnige vragen van coalitiegenoten over de vervroegde vrijlating beantwoorden na de terreuraanslag in Luik. Theo Francken kreeg een week later heel wat friendly fire over zich heen. Vorige week mocht Kris Peeters de banbliksems van Open Vld en N-VA opvangen over het SWT bij Carrefour. Toen hij enkel applaus kreeg van de eigen banken en de linkse oppositie, kon niemand de gedachte bedwingen dat de alternatieve meerderheid zich eindelijk had getoond.

Bij CD&V zijn er die niet rouwen om die ‘profilering’. Ze veronderstellen dat linkse kiezers de partij dankbaar zijn omdat ze in Michel I erger vermeden heeft. Maar het is niet uitgesloten dat die kiezers toch liever voor echte linkse partijen gaan. Waardoor CD&V tussen allerlei stoelen dreigt te vallen.

Gênant spektakel

Bij Open Vld moeten ze recent beslist hebben om meer en zichtbaarder in de frontlinie te staan. Binnen de regering neemt Alexander De Croo die rol op. De vicepremier weegt zwaarder dan zijn bevoegdheden. In de strijd tegen veel te dure mobiele tarieven is hij de minister van Consumenten. Tot ergernis van Kris Peeters, die deze bevoegdheid wel in zijn portefeuille heeft. Op de uitnodiging van Peeters om over deze kwestie te praten, wil De Croo niet ingaan. 

CD&V krijgt het ook danig op de heupen van zijn pleidooi om Belfius zonder Arco naar de beurs te brengen. Volgens De Croo zouden de coöperanten door de schuld van Peeters weleens in de kou kunnen blijven staan, omdat er geen Belfius-geld zal zijn om hen te vergoeden. 

Ook in de kwestie van het SWT van Carrefour roept De Croo Peeters op om die vraag af te keuren. Dat Peeters de voorbije jaren allerlei liberale hervormingen heeft afgeschuurd, zijn ze bij Open Vld niet vergeten. De spanningen tussen beiden zijn niet van gisteren, wel is nieuw dat ze zo openlijk naar boven komen.

Al was dat bij lange niet zo tenenkrullend als het gênante spektakel in Terzake vorige week. Aanleiding voor die hoogst ongemakkelijke scène was de strategie van Peeters om ook de regionale regeringen, vooral N-VA, mee verantwoordelijk te maken voor de goedkeuring van het ‘brugpensioen’ vanaf 56 jaar bij Carrefour. Dat hoefde eigenlijk niet, want ook Open Vld en N-VA hebben, weliswaar onder druk, het KB laten passeren waarmee Peeters het sociaal akkoord uitvoerde om de verhoging van de SWT-leeftijd te vertragen. Lees: dat SWT bij collectief ontslag op 56 jaar kan, is nu eenmaal een collectieve regeringsbeslissing.

Men moet bedrijven en werknemers die er dan ook effectief gebruik van maken dat niet kwalijk nemen. Een afspraak is een afspraak. Die had evenwel simpelweg niet meer mogen bestaan, om vele redenen. Onder andere omdat het niet solidair en fundamenteel oneerlijk is: er worden nog 56-jarigen werkloos, maar dan zonder bedrijfstoeslag en ‘aangepaste beschikbaarheid’. Cijfers leren dat SWT’ers moeilijk naar een baan te leiden zijn; nochtans zijn die banen er nu. Niet enkel de SWT’ers, die mentaal op de brug naar het pensioen staan, maar ook werkgevers missen vaak de motivatie om aanbod en vraag te verzoenen. Dat merkt Muyters, die enkel zijn handtekening onder de outplacement moet zetten, terecht op. Waarom hij eerdere outplacements dan wel goedkeurde, is niet duidelijk.

Hete patat is in dit zotte land niet toevallig een nationaal gerecht. We zijn bedreven in het doorgeven ervan.

Show en uitstel

Wie dacht na dit spektakel de bodem van de week bereikt te hebben, kwam bedrogen uit. Eerst moest premier Michel de politieke geloofwaardigheid nog een klets toedienen. Ondanks de internationale waardering voor de aanbestedingsprocedure voor de vervanging van de F-16, besloot de regeringsleider die, en daarmee ook België, belachelijk te maken. Michel, die graag aan het handje van Macron loopt, wil de Fransen, met belangrijke belangen in Franstalig België, toch nog in de achterkamer uitnodigen.

In de lobby gaat de kurk eraf.

Misschien is het niet eens de bedoeling om dat Frans toestel te kopen, maar dat ernstig bekijken, of doen alsof, kan ook tellen. Daarvoor is wat show en uitstel nodig.

Mooi meegenomen is dat Michel eens een N-VA’er kan vernederen, hij heeft er vanuit die hoek immers zelf genoeg moeten ondergaan. Na het escorteverhaal stond Vandeput al in de wind, de mededeling van de premier dat de regering ook de verlenging van de levensduur van de F-16 nog eens zal bekijken is niet ernstig te nemen, maar het blijft een kleinering voor de bevoegde minister, die al de hele tijd de onmogelijkheid daarvan uitschreeuwt. Die F-16 moet allicht samen met het Franse toestel in beeld komen om straks uit te leggen dat de F-35 niet de beste van twee maar van vier opties is. De keuze voor die Amerikaanse, dure prestigemachine zal immers alle mogelijke argumenten kunnen verdragen.

Het is jammer dat het WK-getoeter geen jaar blijft duren. Dan zouden die politieke tackles grotendeels buiten beeld blijven. Helaas brengen vervroegde kamerverkiezingen nog meer miserie, anders hadden die een einde kunnen maken aan Michel I. Die is niet meer om aan te zien. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234