Donderdag 18/07/2019

Column Hugo Camps

De Europese banencarrousel blijft draaien tot iedereen met een paar hondenbrokken naar huis kan

Hugo Camps. Beeld rv

Dissidentie mag ook. Onder die vlag vaart Hugo Camps op donderdag.

Het is toch raar dat de democratie voor topbenoemingen altijd met nachtploegen werkt. Regeringsleiders en ambtenaren komen er op een beschaafd uur nooit uit. Zelfs het holst van de nacht komt nog te vroeg. Nachtbraken doen ze veel minder voor sociaal zeer en ongelukken in de zorg of het onderwijs. Topbenoemingen lijken groter dan het leven. Vooral de Europese toppen hebben zich gespecialiseerd in marathons. Drie dagen hadden de Europese regeringsleiders nodig voor de keuze van een nieuwe Commissievoorzitter en voorzitter van de Raad. Terwijl alle scenario’s op voorhand waren afgetoetst aan het machtsevenwicht tussen de grote lidstaten.

Bij de verdeling van Europese topbanen staat vooral prestige op het spel. En zoals iedereen weet, prestige is een ongrijpbare flou artistique. Irrationele sentimenten en gevoeligheden doen mee in de keuzebepaling van de kandidaten. Er mag vooral geen gezichtsverlies worden geleden. De banencarrousel blijft draaien tot iedereen met een paar hondenbrokken naar huis kan. Fatiguer le poisson in nachtelijk beraad is de geijkte aanloop naar een compromis. Ja, dat is werk voor achterkamertjes.

Flaneerkunst

Europese democratie is een spel van evenwichten. Evenwicht tussen de grote politieke stromingen, tussen man en vrouw, tussen grote en kleine landen, tussen taalgemeenschappen. Het spitzenkandidatenmodel was bij voorbaat tot mislukken gedoemd. Voor dat staaltje geleide democratie is Europa te chaotisch. De backbenchers van het Europees Parlement wentelen zich al een tijdje in een revolutionair sfeertje. Ze willen macht.

Uiteindelijk hebben de Europese leiders elkaar verrast met de keuze van de Duitse defensieminister Ursula von der Leyen tot Commissievoorzitter. Voor velen een nobele onbekende, voor de kandidaat van de sociaaldemocraten Frans Timmermans een nachtmerrie. Vanaf de eerste dag van de campagne gedroeg Timmermans zich al presidentieel. Hij ging vol voor de aanval en kon zich niet voorstellen dat hij geen voorzitter van de Commissie zou worden. De Nederlandse sociaaldemocraat is vol van zichzelf en laat dat graag in zeventien talen horen. 

Anders dan Timmermans is Charles Michel geen toeter. De Belgische premier beoefent flaneerkunst, in stilte. Bescheiden, onderdanig, bemiddelend. Hij doet denken aan wijlen Pierre Harmel, de minister van Buitenlandse Zaken die school maakte met zijn pendeldiplomatie, de zogenaamde Harmel-doctrine. Dat Charles Michel gekozen werd als EU-president berust op eliminatie en nederigheid. Hij stond in schril contrast met het aanvallend voetbal van de Nederlander Timmermans. Michel liet zich niet smeken voor de rol van waterdrager.

Buiten het gewoel

Met dank ook aan zijn vader Louis Michel, die als lobbyist zijn gelijke niet kent. Bourgondiër Louis piloteerde zijn zoon naar de top van de Belgische politiek, waar hij ook bij eliminatie en verrassing premier werd. De Vlaamse liberaal Pierre Chevalier lobbyde dapper mee. Het ziet ernaar uit dat EU-president Michel buiten het gewoel rond de Commissie kan blijven. Zijn charme volstaat om mogelijke vijanden in slaap te sussen.

Eén verworvenheid siert het akkoord van de regeringsleiders: eindelijk zijn vrouwen doorgedrongen tot de top van Europa. Ursula von der Leyen wordt Commissievoorzitter, Christine Lagarde is voorgedragen als voorzitter van de Europese Centrale Bank. Absolute topfuncties. Europa was er wel aan toe. Alleen het Europees Parlement blijft achter.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden