Dinsdag 22/10/2019
Hugo Camps. Beeld Bob Van Mol

Column

De enige vrouw die indruk blijft maken in de verkiezingscarrousel is Phara de Aguirre

Dissidentie mag ook. Onder die vlag vaart Hugo Camps op donderdag.

Waar zijn ze nog, sterke vrouwen in regeringen en partijwezen? Ze zijn er niet, althans ik zie ze niet. De feminiene flanken van de democratie zijn tandeloos. Vrouwen in de politiek overtreffen maar mondjesmaat de status van amateurs. Franje. Van Homans tot Schauvliege: politiek zilverpapier. Maggie De Block is intussen ook meer relict dan activist. Na Laurette en Joëlle kwamen vooral tweede violen mee aan het bewind.

Dat zie je nu terug in de overkill van verkiezingsprogramma’s bij de VRT. Er is niet één politica die zich verheft tot leading lady

De enige vrouw die indruk blijft maken in de verkiezingscarrousel is Phara de Aguirre. Dat lieve monster van professionalisme. Ook in haar programma Iedereen kiest blijft ze op niveau. Snedig, scherp, ongevoelig voor de electorale koorts. Maar achter haar vragen huist warmte en compassie. De presentatrice heeft objectiviteit een eigen gezicht gegeven.

Phara de Aguirre heeft nooit deelgenomen aan de mars van de instellingen bij de openbare omroep. Altijd eiland gebleven, objectief en afstandelijk. De vergelijking met de Franse tv-diva’s Christine Ockrent en Claire Chazal is niet misplaatst. Het verschil is alleen dat Phara nooit met een politicus is getrouwd.

Toen er een diepe rimpel kwam in haar gezondheidsbulletin werd Phara pas echt populair. Tv-kijkend Vlaanderen wachtte haar op met een warme jas. Bij haar comeback in de studio rolden tranen over het vast tapijt. Als was ze Nafi Thiam.

In uitgesteld relais is er nog een sterke vrouw opgestaan: oud-politica Miet Smet heeft haar memoires gepubliceerd. Zowaar met een onthulling. Toen ze in de jaren tachtig staatssecretaris voor Emancipatie was, verzweeg ze de abortussen die werden uitgevoerd in het opvangcentrum Klein Kasteeltje. Het waren de jaren dat de CVP nog een machtspartij was die eenzijdig de grens trok tussen goed en kwaad in de samenleving. Abortus was nog resoluut bij wet verboden. Gelukkig werden de desperado’s in het Klein Kasteeltje opgevangen. De dienstdoende dokter hielp zwangere ontheemden over hun wanhoop heen. Miet zei: “Zwijg erover, maar ga door.”

Zo kenden we haar niet. Ze uitte zich stiekem als gedreven feministe, maar in de beeldvorming bleef ze nog steeds het herderinnetje dat met een mandje brood achter de dino’s Jean-Luc Dehaene en Wilfried Martens aanliep. Met die laatste zou ze later in het huwelijk treden.

Dat Miet Smet als lid van de regering een Belgische wet trotseerde om bezwangerde vreemdelingen uit de nood te helpen was in die dagen puur heroïsme. Het thema abortus lag gevoelig in de publieke opinie en al helemaal in haar eigen christelijke volkspartij. Miet stoorde zich er niet aan en praktiseerde toegepast feminisme. Je had het haar toen niet nagegeven. Dat ze nu openlijk spreekt over haar wetteloze wenken getuigt andermaal van moed. CD&V mag dan niet meer de autoritaire machtspartij zijn, partijdiscipline blijft onverminderd een conditio sine qua non. Eigengereide geesten worden niet op prijs gesteld.

In de campagne voor de gemeenteraadsverkiezingen lukt het vrouwen niet massaal uit de mannelijke bastions te breken. De twee hogervermelde Grandes Dames verdienen beter. De democratische panorama’s ook.       

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234