Vrijdag 02/12/2022
Frederik De Backer. Beeld dm
Frederik De Backer.Beeld dm

ColumnFrederik De Backer

De enige enigszins journalistieke ambitie die ik destijds koesterde, was onnozelheid te mogen schrijven

Frederik De Backer is columnist.

Frederik De Backer

Hugo Camps weet zelf ook wel dat niemand de nieuwe Hugo Camps wil zijn. Dat bedoel ik niet persoonlijk, ik ken de man niet, al lijkt hij me nu ook weer niet de állergrootste lachebek. Ik lees hem graag, zeer graag zelfs.

Knokse kaas, Hollandse Vlaam. Schutspatroon van Molensteeds Middelnederlands. Barokke vagant.

Dat soort dingen. Heerlijk. Iemand die de woorden nog een coda tegemoet kan dirigeren en niet epileptisch neerzijgt bij de eerste noten van zijn eigen ouverture. Nederlands voor niet-dummy’s – het kan nog.

Wat ik bedoel met mijn openingszin is dat geen jongere in dit land nog het stukje nastreeft. Neem ik aan, weet ik veel. Het was in mijn tijd al zo en vandaag worden zelfs boodschappenlijstjes niet meer gelezen. De enige enigszins journalistieke ambitie die ik destijds koesterde, onderuitgezakt op de trein van Gent naar huis, na enkele uren aan de biljarttafel in plaats van achter een lessenaar te hebben doorgebracht, was onnozelheid te mogen schrijven voor Humo. In mij school geen journalist, in mij school een onnozelaar.

Beloken potsenmaker. Kolderminnend in de contramine. Patrijsje voor de honger die komt.

Vanaf volgende week schrijf ik enkel nog stukjes voor de kost. In tegenstelling tot dat ongeletterd TikTok-tuig wil ik wél de nieuwe Hugo Camps zijn. O, tot het eind van mijn dagen door de kolommen te mogen dansen; zolang ik er wekelijks een brood en semestrieel een nieuwe onderbroek van kan kopen, wals ik voort. Er kruipt wat energie in, maar het onbegrip op sociale media is onbetaalbaar.

Benieuwd hoelang het mag duren. Je legt iemand je loon en welzijn in handen, zonder enige zekerheid of bescherming, in economisch zeer barre tijden. Mijn auto ben ik kwijt, die kloterij kan ook weer beginnen. Ergens op een verlaten parking in gebrekkig Frans staan doen alsof je er iets van kent. Dertig seconden fronsen onder een motorkap en besluiten met: “Oui, ça a l’air bon.”

Aan allerlei loketten en bureaus voor verzekeringen en andere ambtenarij in je hoofd Weezer-songs zingen omdat ze je toch allemaal in het zout leggen. Ik kan me niet voorstellen dat Hugo Camps Weezer-songs moet zingen. Hem worden auto’s en verzekeringen toegeworpen, met niets dan voordelen, door één enkele aanbieder, meteen de juiste, de andere falsares sidderend en klappertandend weggedoken in het duister.

Maar het is goed zo. Ik leer de teugels te vieren, ik laat me walsen. En zelfs al is dit bestaan me maar twee jaar gegund, dan zal ik op een sterfbed van bezeken dekens en karton kunnen zeggen dat ik twee jaar heb kunnen leven van de pen. 730 dagen geborgen in de boezem van mijn moedertaal. Beloken potsenmaker. Onderuitgezakt op de trein, onnozelheid schrijvend voor De Morgen.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234