Dinsdag 20/10/2020
Siegfried Bracke.Beeld DM/Bart Hebben

ColumnSiegfried Bracke

De ene toegeving wordt geblokkeerd door de andere eis: is dat de voorbode van het komende regeringswerk?

Oud-journalist en -politicus Siegfried Bracke overschouwt de politieke actualiteit. Hij doet dat afwisselend met oud-journalist Walter Zinzen en journalist Alain Gerlache.

Vivaldi komt er dus aan. Wie premier wordt is op het moment dat wij dit schrijven nog onduidelijk. De Croo heeft binnen Vivaldi meer supporters (veel partijen krijgen meer met een Vld-premier), maar Magnette is hoe dan ook de baas. Omdat hij de slimste en de sluwste is, omdat hij numeriek ook in de beste positie zit en omdat de PS ook altijd strategischer denkt dan de liberalen, die par nature même vastzitten aan het individuele kortetermijnbelang. Maar eigenlijk is wie premier wordt voor u en voor mij een detail.

En wees gerust: CD&V doet mee. De partij heeft eigenlijk geen goede redenen om in deze coalitie te stappen, maar als het erop aan komt zal het volstaan dat een paar kopstukken zeggen dat ze niet boos maar wel zeer bezorgd en triest zijn, en de gemiddelde tsjeef gaat vanuit zijn oer-katholiek schuldgevoel (enerzijds-anderzijds) gewillig en tegelijk met tegenzin... door de knieën. Ook dat is voor u en voor mij al met al een detail.

Zelfs het feit dat er na meer dan 400 dagen eindelijk een regering is, zal voor hooguit twee, drie dagen media-euforie zorgen, maar ook dat gaat weer zo voorbij. Pas daarna begint het echte werk. Dan moet Vivaldi aan haar partituur beginnen.

Te vrezen valt dat die er niet is. Wat er wel is – blijkt uit de nota’s die tot nog toe zijn gelekt – zijn intentieverklaringen: dingen die men wil/gaat/zal doen; een wordt-vervolgd-programma. Maar zelfs voor elk van die intentieverklaringen zijn er meestal twee zinnen waarbij de tweede zin de eerste tenietdoet. De ene toegeving wordt geblokkeerd door de andere eis. En allicht is dat ook de voorbode van het komende regeringswerk.

Er komt bijgevolg geen breuk met Zweeds. En Vivaldi mocht dan wel bekend staan als de rode priester, er komt ook geen echt links of zelfs gewoon centrumlinks beleid, zelfs niet in de ethische dossiers. Het wordt: geen belastingverhoging, tenzij het moet, en het zal moeten. 1.500 euro minimumpensioen, maar...

Ik haast mij erbij te zeggen dat dit even waar zou zijn met gelijk welke andere kleurencoalitie. Dus ook met paars-geel. Nu de N-VA het akkoord met de PS online heeft gezet, ziet iedereen dat er niet zoveel verschil is. Dat de liberalen dit extreemlinks hebben genoemd, zegt alles over de liberalen, en niets over dit akkoord. Al is er één verschil met Vivaldi: paars-geel wou de kernuitstap uitstellen; Vivaldi gaat die uitvoeren, tenzij – ook hier dat altijd weerkerende mechaniekje – er een probleem is met de bevoorrading of met de elektriciteitsprijs.

Tussen haakjes. Dat probleem komt er, dat staat vast. Want de Europese Commissie heeft het subsidiëren van de nieuw te bouwen gascentrales verboden, en dus mogen we die centrales, die er moeten staan tegen 2025 (!), gewoon vergeten.

Het gesukkel met de kernuitstap is overigens het gevolg van eenzelfde blokkeringstechniek, want er is in onze politiek zelden iets nieuws onder de zon. De regering Verhofstadt I – ook toen paars-groen, inderdaad - heeft in de wet van 2003 ingeschreven dat de kernuitstap er kwam, tenzij er problemen waren. Die problemen zijn er uiteraard gekomen; dat moest je de elektriciens geen twee keer zeggen. Waardoor elk redelijk mens anno nu finaal niets anders kan besluiten dan dat én om ecologische én om economische redenen de kernuitstap moet worden uitgesteld.

De blokkeringstechniek lost dus wel de politieke problemen op (door ze in essentie onder de mat te vegen), maar tegelijk bestendigt ze maatschappelijke, ecologische en sociaal-economische stilstand. En dat is voor dit land ronduit rampzalig.

In de weekendkrant zegt de (vanwege zijn talloze zinnetjes die in een paar woorden de toestand helder weten te vatten) onvolprezen Etienne Davignon dat een nieuwe regering maar twee opdrachten heeft: het redden van de volksgezondheid en het redden van de economie. Waarbij het een niet kan zonder het andere.

Dat geldt natuurlijk voor alle landen ter wereld, maar dit is België. Waar er om te beginnen geen marge meer is. Andere landen kunnen zich veroorloven de geldkraan open te zetten; wij niet. Uitgerekend omdat – alles hangt aan alles – we er niet in geslaagd zijn om te hervormen. Uitgerekend door die blokkeringstechniek.

Terwijl de realiteit zelf ons smeekt om een duidelijk regeerprogramma, gedragen door een gedreven meerderheid, met duidelijke keuzes. Helaas, schrijft een gerespecteerd Wetstraat-commentator, laat de Belgische realiteit geen inhoudelijke revoluties toe. Hij heeft gelijk: verandering, laat staan revoluties zijn onmogelijk. Maar hoelang houden we dat nog vol? En misschien moet er eens gekeken worden naar die Belgische realiteit? Lijkt me geen detail.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234