Donderdag 23/09/2021

ColumnJana Antonissen

De druk om je hele identiteit gereduceerd te zien tot die ene topscore is onvoorstelbaar

Jana Antonissen. Beeld DM/Bart Hebben
Jana Antonissen.Beeld DM/Bart Hebben

Jana Antonissen is journalist.

Nu Nina Derwael Belgiës eerste gouden medaille heeft binnengerijfd in Tokio, beloven krantenkoppen “eeuwige roem” voor de turnster. Wat een onsterfelijke 21-jarige met de rest van haar dagen aan moet, weet ik niet, maar het toont hoezeer we olympische atleten als mythische halfgoden zien.

Hun prestaties zijn zeker buitengewoon, maar achter die krachttoeren schuilt nog steeds een mens. Hoe maakbaar mensen tegenwoordig ook zijn, zelfs Nina Derwael blijft feilbaar. Daarvan getuigen de foutjes tijdens haar overwinnende prestatie.

Desondanks bleef zij “mentaal beter overeind” dan de andere, nog overblijvende turnsters. Voor het eerst krijgt de mentale gezondheid van topsporters evenveel aandacht als hun fysieke conditie. Eerder trok de Japanse tennisster Naomi Osaka zich terug uit Roland Garros, dan zag de Amerikaanse turnster en topfavoriete Simone Biles zich genoodzaakt haar deelname aan de Olympische Spelen gedeeltelijk stop te zetten, en gisteren werd ook bekend dat de Brusselse spurtster Cynthia Bolingo het voor bekeken hield. Allemaal waren ze mentaal op.

De druk om je hele identiteit gereduceerd te zien tot die ene wel of niet behaalde topscore is onvoorstelbaar.

Als ik nog maar terugdenk aan mijn eigen, uiterst middelmatige atletiekcarrière, voel ik de stress alweer opborrelen. De krampen, de bloedsmaak, die mengeling van minachting en genot op het gezicht van de trainer.

Hoewel ik destijds meer interesse had in het bezoeken van bedenkelijke r&b-feestjes dan op zaterdagochtend de longen uit mijn lijf lopen, bleef ik trainen met de competitiebeesten. Ik had me eigenlijk bij de recreanten moeten aansluiten, maar daarvoor was ik helaas te trots.

Zo begaf ik mezelf in een gevaarlijk vagevuur van onvoorbereide toernooien vol onvermijdelijke teleurstellingen.

Ik herinner me nog goed mijn vijf kilometer rond het Zilvermeer van Mol. De spikes van mijn sportschoenen zakten hopeloos weg in het mulle zand terwijl ik met schaamrode wangen achter de voorlaatste loper aan sjokte. Net toen ik op het punt stond in de dichtstbijzijnde bosjes te verdwijnen, riep een mij onbekende dame me vol overgave toe dat ik niet mocht opgeven. Omdat ik haar een aankomst verschuldigd was, slofte ik naar de finish, waar mijn ploegmaatje op het podium haar maaginhoud stond uit te kotsen.

Nadat Simone Biles, meervoudig wereldkampioene die ook misbruikt werd door sportdokter Larry Nassar, zich terugtrok uit een aantal finales schreef Dyab Abou Jahjah dat “het taboe op mentale gezondheid vervangen is door een dogma”. Hij vindt dat we in een cultuur van “toxic fragility” leven.

Volgens mij vergist hij zich. Olympische fragiliteit, dat lijkt mij nu eens een mooie discipline.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234