Vrijdag 06/12/2019

Column

De broodzak van Hillary leek wel de hoed van een tovenaar

Beeld UNKNOWN

Elke week ontmoet schrijfster Maud Vanhauwaert in de achterbuurten van haar geest een vooraanstaande persoon.

De joggers in mijn parkje lopen altijd dezelfde kant op. Ik zeg 'mijn parkje', omdat ik er elke woensdagmiddag ga wandelen, en verschillende bomen een naam heb gegeven. Jerom de dikke knotwilg, Freddy de schrale berk, Mia, de alleenstaande conifeer. Ik wandel altijd tegen de richting van de lopers in. Zo voel ik mij niet voortdurend ingehaald. Iedereen loopt naar mij toe. Ik geef toe: dat geeft me een goed gevoel.

Op een middag, de gele trompetten van de narcissen alweer slap, zag ik op een bankje Hillary Clinton zitten. Ze droeg een paarse joggingbroek, afgetrapte sneakers, een baseballpet en een T-shirt met daarop Yeah Yeah. Naast haar stond een grote broodzak. Ik stelde mij een beetje verdekt op, aan de andere kant van het plantsoen, achter alleenstaande Mia.

Ik zag hoe Hillary in de broodzak graaide en een handvol broodkruimels voor zich uitstrooide. Ik had verwacht dat er al snel vogels zouden neerstrijken, of eendjes komen aanwaggelen, maar er gebeurde helemaal niets. Er passeerden wel een paar joggers, een homostel, een zwerver met een hond, en een jonge zwarte vrouw met kinderkoets en 'oortjes' in haar oren.

Hillary strooide nog een handvol kruimels uit. Het waren geen kleine kruimels deze keer, maar grote vlokken broodkruim. Ze was zichtbaar nerveus. Ze draaide haar baseballpet een kwartslag om en na een poosje nog een kwartslag, zodat het petje nu achterstevoren stond. Weer deed Hillary een worp, maar driftiger smijtend nu, niet meer vrijgevig zwaaiend als een zaaier.

De tijd verstreek; de baseballpet draaide in wijzerzin mee. Geen kruimeldief te bespeuren. Toen stond Hillary op, en ze voerde, gewapend met bagels, een paar worpen uit waarvan een olympische baseballpitcher versteld zou staan. Zelfs achter alleenstaande Mia zag ik de vlammende nijdigheid in haar ogen, en hoe het zweet haar T-shirt tegen haar buste plakte en haar paarse broek donkerder kleurde rond de bilnaad. De voorbijrennende joggers moesten zich bukken om de korsten te ontwijken.

De broodzak van Hillary leek wel de hoed van een tovenaar. Met een ongekende capaciteit.

Het was al aan het schemeren toen een klein kind, dat over het plantsoen achter een bal aan dribbelde, keihard een pistolet tegen het hoofd gesmeten kreeg. Een harde klap. Heel oud brood wellicht. Het kind viel neer en bleef liggen. Het leek alsof het hele park, alsof alle bomen en alle joggers, even de adem inhielden. Toen barstte de consternatie los. In een mum van tijd stond een groep joggers over het kind heen gebogen, nahijgend van hun inspanning. De moeder van de dreumes schreeuwde, vogels fladderden uit de bomen, eenden overstemden het gebeuren met hun duivels geschater. In de wilde opschudding van het moment was ik haar bijna uit het oog verloren, maar ik zag nog net een flardje paarse broek. Hoe Hillary, achter schrale Freddy, in de duisternis verdween.

Beeld UNKNOWN
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234