Dinsdag 20/10/2020
kopje voor online en editie Julie CafmeyerBeeld DM

ColumnJulie Cafmeyer

De beste versie van jezelf? Ik dacht vooral: waar en hoe kan ik niet met mezelf opgescheept zitten?

Julie Cafmeyer is columnist bij De Morgen.

Omdat ik – zoals jullie ongetwijfeld weten – een zeer complexe relatie met mijn lichaam heb, ga ik zo af en toe eens naar een yogales. Ik ben grootgebracht met het idee dat je lichaam niet zomaar iets is wat je hebt, wat je cadeau krijgt. Je lichaam is iets waar je aan moet werken, waar je in moet investeren. Mooie lijven worden beloond. Ze maken geen drama’s mee in de paskamer, ze worden aantrekkelijk bevonden en stralen bovendien discipline en doorzettingsvermogen uit.

Ondanks het feit dat ik – als het op lichaamsbeweging aankomt – geen enkele discipline heb (ik drink en eet liever), had ik mezelf toch naar die les gesleept.

Tijdens de eerste minuten van de les voelde de sfeer meteen vreemd aan. Een soort nostalgie, alsof ik hier al eens geweest was.

Was het omdat het zondag was? Was het omdat deze les in de openlucht plaatsvond op een grasveld aan de Schelde en ik daardoor vrijere associaties maakte dan in de sportzaal? Was het omdat de lerares er met haar ranke lijf uitzag als een hogepriesteres? In ieder geval: ik wist waar deze situatie me aan deed denken. Het was alsof ik niet op de yogales was beland, maar op de zondagsmis.

De prekerige toon van de yogalerares droeg daar zeker aan bij. Ja, terwijl wij onze lichamen in allerlei onmogelijke poses dwongen, sprak zij ons toe alsof ze Jezus was. Ze kwam met wierookstokjes voorbij en zei dat deze poses pijn deden, maar dat we moesten doorzetten. Wie lijdt, zal herrijzen! We moesten tijdens deze les niet genieten, maar vooral blij zijn met het resultaat dat deze bijeenkomst ons zou opleveren. Lees: een mooi lichaam.

Jezus had zich getransformeerd. Wij moesten niet meer lijden voor de ander, wij moesten lijden voor onszelf. Wij moesten hier geen plezier uithalen, wij moesten deze tijd zo efficiënt mogelijk benutten. Ons doel voor ogen houden.

Gelukkig had deze priesteres ook verlichtende woorden bij. Tijdens een meditatie waarbij we onze ogen moesten sluiten, vroeg ze ons op een drammerige toon die bevrijdend poogde te klinken: “Hoe kan ik de beste versie van mezelf zijn?”

Ik dacht even na. Er kwam niets. Ik wist het niet. Ik dacht vooral: waar en hoe kan ik niet met mezelf opgescheept zitten? Waar kan ik mezelf vergeten? Op welke plek kom ik van mezelf af?

De hogepriesteres bleef maar declameren: “Waar is de beste versie van jezelf? Moeten, willen, kunnen. Moeten, willen, kunnen.”

Het begon me te duizelen terwijl ik daar stond te zweten in een warrior pose. Ik verlangde naar een biechtstoel, waar ik de hogepriesteres zou opbiechten: “Ik ben niet op zoek naar de beste versie van mezelf, ik wil mezelf niet straffen. Ik ben gewoon op zoek naar een beetje bevrediging. Waar kan ik die vinden?”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234