Dinsdag 23/07/2019

Column

De bereidheid om te sterven voor principes – laat staan idealen – vinden wij achterhaald

Joachim Pohlmann Beeld Bob Van Mol

Joachim Pohlmann is woordvoerder van Bart De Wever (N-VA) en schrijver van Een unie van het eigen. Zijn column verschijnt wekelijks.

Las Malvinas is een Argentijns steakhouse in Berlijn, ergens halverwege Alexanderplatz en Prenzlauerberg. Het is een bijbouw van zo’n typisch DDR-appartemensblok, dat door renovatie en uitbreiding het restaurant sluipenderwijs heeft opgeslokt.

Ik passeer er wel eens omdat mijn eega een hang heeft naar de romantische kitsch van de nabijgelegen Märchenbrunnen – oftewel de Sprookjesfontein – in Volkspark Friedrichshain. Een mens moet iets over hebben voor de liefde. Telkens denk ik dan: “Las Malvinas son Argentinas!”

De Falklandoorlog lijkt voor ons een operetteoorlog. Een anachronisme was het alleszins. De militaire junta in Buenos Aires liep op zijn laatste benen en had een snel succesje nodig. En dat was de onooglijke en sinds 1832 betwiste Falklands binnenvallen.

De generaals gingen er vanuit dat de Britten misnoegd zouden zijn, maar meer ook niet. De eilanden – waar volgens de meeste Britten enkel onoorbare zaken met schapen gebeurden – lagen toch in een andere hemisfeer. Thatcher kon echter niet lachen met het grensoverschrijdend gedrag.

Allerlaatste koloniale oorlog

De Falklands hadden amper strategisch belang. Maar wat was het volgende? Gibraltar? Bermuda? De Maagdeneilanden? Wat was dan nog een grens? En dus vochten Argentinië en het Verenigd Koninkrijk een allerlaatste koloniale oorlog uit over een paar rotsen met meer schapen dan mensen.

Maar in weerwil van wat ze op de Last Night Of the Proms ook mogen beweren, Britannia heerst al lang niet meer over de golven. Inderhaast werd een vloot bijeengeschraapt – inclusief opgevorderde container- en cruiseschepen – om met troepen en materiaal de Atlantische Oceaan te doorkruisen.

Het werd een bloederige oorlog. In een BBC-documentaire maten veteranen en oorlogsweduwen jaren later de aanzienlijke schade op. Onverwerkte trauma’s en fysieke letsels – vooral afgrijselijke brandwonden opgelopen tijdens zeeslagen – verlamden hele gezinnen.

Van alle miserie, was de getuigenis van een vrouw die haar man verloor op de HMS Sheffield het aangrijpendst. Toen ze het nieuws vernam, was ze ingestort. Ze was op dat moment hoogzwanger en las in de documentaire de brieven voor die haar man had geschreven aan hun ongeboren kind.

Terwijl de vloot onder luid gejuich de haven van Portsmouth binnenvoer, de troepen een heldenwelkomst kregen in de straten van Londen en Groot-Brittannië zichzelf weer zelfvertrouwen inpompte, bracht zij een halfwees ter wereld.

De laatste woorden van de reportage waren van die gewonde maar ongeslagen vrouw. “It was really all a question of pride,” analyseerde ze nuchter, “and I think Britain had to had pride in itself, or as a nation, what would we have been now. They had to do it.”

Ze zuchtte met parelend traanvocht in haar ooghoeken. “The price my family had to pay – no-one will ever know.” En dan viel ze stil, roerloos langs de camera starend, de blik op het oneindige. “Perhaps it was worth it. For Britain’s sake.”

Wij vermijden liever pijn. Dat het bestaat, willen we nog aanvaarden, zolang het ons maar niet treft. De bereidheid om te sterven voor principes – laat staan idealen – vinden wij achterhaald. Enig ongemak is al een hele opoffering voor de goede zaak.

Dergelijke woorden lijken daarom hopeloos pathetisch en naïef. Of in dit geval: troost zoeken in een illusie. Wellicht was zij het echte anachronisme: haar leed was een opoffering voor het goed van de natie. Ik heb niet alleen geleerd te houden van dat soort romantische kitsch, ik heb er bewondering voor.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden