Maandag 18/11/2019
Mark Coenen. Beeld rv

Column Mark Coenen

De batterijen van de Voyager houden het nog een jaar of vijf uit: ongeveer een miljard keer langer dan de batterij van mijn smartphone

Mark Coenen is columnist bij De Morgen.

Telkens als de moderne mens rakelings langs een depressie zeilt dankzij de steeds grotere kleinzerige kwezelarij die hem en zijn tijdgenoten omringt, wordt hij gered door een bericht uit de ruimte. Tenminste: dat is mijn ervaring. In het heelal is het alle dagen carnaval.

Sinds 1977 vaart een volgens onze huidige maatstaven uit schroot en wat verroeste telramen opgetrokken ruimtetuig op geheel eigen kracht steeds verder van ons vandaan, steeds dieper de weke buik van het heelal in.

De Voyager 2, meldde de NASA, verliet een jaar geleden ons zonnestelsel, to boldly go where no man has gone before.

Het heeft een jaar geduurd tot men echt besefte dat zo ver écht zo ver was, ook al omdat er nog enige twijfel is waar dat zonnestelsel eigenlijk ophoudt. Het heelal heeft immers nog geen landsgrenzen – laat dat Trump niet op ideeën brengen.

Sommigen denken dat het eindigt in de Oortwolk, op zo’n 300 miljard kilometer van de zon. Prachtige naam voor een plek die voor eeuwig onbereikbaar leek, behalve voor een onbemand toestel dat al veertig jaar koppig slalomt tussen sterren, planetengruis en ruimteafval.

Aangezien het vuil daar, zoals wij allen weten, niet gescheiden wordt opgehaald, is het een wonder dat het tengere tuig nog niet frontaal te pletter is gevlogen tegen een zonnekiezel of sterrensteen, met alle gevolgen van dien. In de ruimte is er geen takeldienst, laat staan voorrang van rechts.

De batterijen van dit wonderlijke vernuft uit de vorige eeuw houden het nog een jaar of vijf uit: ongeveer een miljard keer langer dan de batterij van mijn smartphone, die in vergelijking met die Voyager dus eigenlijk een geweldig belachelijke dumb phone is

Nog vijf jaar. En dan is er niets meer.

Als een dood vogeltje zal de Voyager ten prooi vallen aan de zuigende leegte die hem al veertig jaar omringt. In een eeuwige nacht, zwarter dan het zwartste zwart, op driehonderd miljard kilometer van thuis. Geen duizend, maar viereneenhalf miljard jaar eenzaamheid: zo lang zal het duren. Dan spat de zon uit elkaar en stopt alle leven overal.

Geen carnaval, maar perte totale in het heelal.

Op een gouden langspeelplaat voert de Voyager de geluiden mee van de aarde, ter informatie aan het buitenaardse leven, mocht hij dat ontmoeten op zijn lange tocht. Vijfenvijftig begroetingen in evenveel talen. Van het Vlaams natuurlijk weer geen spoor. Een zoveelste kaakslag.

Wel veel klassieke muziek, wat panfluiten, blues en jazz. Wereldmuziek. De definitieve canon van al het goede uit onze beschaving.

En een quote van Jimmy Carter: “Dit is een geschenk van een kleine, afgelegen wereld, een teken van onze geluiden, onze wetenschap, ons beeld, onze muziek, onze gedachten en onze gevoelens. We proberen onze tijd te overleven zodat we in die van jullie voort kunnen leven.” 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234