Dinsdag 30/11/2021
null Beeld DM
Beeld DM

ColumnHilde Van Mieghem

De bagger­poorten stonden weer wagen­wijd open

Hilde Van Mieghem neemt de tijd voor een gloedvolle kijk achter de schermen van haar leven.

Het hele huis juicht. Op tafel staat een bos bloemen om u tegen te zeggen. Rood­vlammend vechten rozen, amaryllissen, papegaaienbekken en andere rode en oranje bloemen waarvan ik de naam niet ken, om mijn aandacht. De ene bloem al mooier dan de andere.

Ik herinner me hoe ik als klein kind ook al vol verwondering bleef staan bij een paarden- of boter­bloem, bij vergeet-me-nietjes en helemaal bij vurige klap­rozen. Ik waande me een prinses die door haar immense kasteeltuin wandelde waar bloemen groeiden, enkel voor haar. De rest van de wereld bestond niet meer. Ik vergat de tijd en kwam te laat op school of thuis. Met straf tot gevolg. Ik leerde maar niet bij, een bloem onderweg en ik was verloren.

Rood is de kleur die staat voor gevaar of liefde. Beide doen je hart sneller slaan.

De voorbije weken bevond ik me in de gevaren­zone. Ik was weer het ­onderwerp van scheldpartijen en werd besmeurd met digitale drek na het media­circus rond een proces waarbij ik door de advocaten van de beschuldigde opgevoerd werd als activiste en motor van het proces – vreemd hoe men uit het oog verliest dat de beklaagde de enige motor is en niemand anders. De bagger­poorten stonden weer wagen­wijd open!

Ik weet dat ik geen andere verantwoordelijkheid draag dan mijn impulsieve opkomen tegen onrecht. Ik was erop voorbereid, maar desondanks raakt het me nog altijd. Die bagger maakt me ­angstig. Ik ga liever de straat niet op.

Maar ook ik moet boodschappen doen. Dus met een zonnebril op mijn neus en weer een blauw mondmasker sloop ik naar het winkeltje om de hoek. Zo ­onzichtbaar mogelijk. Het was aanschuiven. Mijn hondje Mr. Wilson bleef keurig voor de openstaande winkeldeur ­wachten, hij weet dat hij dan een plakje kalfs­worst krijgt van de winkeljuffrouw. Ik zette me binnen op de vensterbank. Twee mensen voor me.

Een meneer was aan het bestellen. Hij keek af en toe mijn richting uit. Het was vast een raar zicht, een vrouw met donkere zonnebril boven een blauw masker terwijl het buiten somber en grijs was.

Toen hij klaar was, zag hij Mr. Wilson zitten, keek weer naar mij en vroeg ­aarzelend: “Mevrouw Van Mieghem?” Hier komt het, dacht ik.

“Mag ik u bedanken voor wat u doet. Ik zie de laatste dagen weer zoveel gore praat uw richting uit komen, ik schaam me diep voor de mannen die zich zo ­gedragen.”

“En vrouwen”, zei ik.

“Ja, ook vrouwen, dat klopt. Ik woon hier in de buurt en heb al honderd keer gedacht, de volgende keer spreek ik u aan, maar ik wil u niet storen. Nu doe ik het toch: dank u voor wat u doet, voor hoe u uw nek uitstak!”

Toen de man weg was, fluisterde ­iemand die achter me stond in ­onvervalst Antwerps: “Allé, die trapt er nog in oek, in de zatte matras van ’t stad! Den onnozelèr!

Ik kromp ineen, rekende haastig af, vluchtte de winkel uit, gaf Wilson zijn rolletje worst en samen renden we naar huis.

Een uur later ging de deurbel. Op mijn hoede deed ik de deur open en zag een enorme, vuur­rode bos bloemen met daarachter de man die me bedankt had.

“Bij nader inzien vond ik een bedankje alleen niet genoeg. Voor u.”

Rood als een pioen­roos nam ik het prachtige boeket in ontvangst.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234