Zaterdag 19/06/2021
null Beeld DM
Beeld DM

ColumnHilde van Mieghem

De angst die ik heb voor C., de getuige die onherkenbaar gemaakt moest ­worden, verlamt me

Hilde Van Mieghem neemt de tijd voor een gloedvolle blik achter de schermen van haar leven.

“Vergeet en onderschat niet dat wat ­jullie doen infernale krachten opwekt. En ik gebruik niet voor niets het woord ­infernaal.”

Ik luister naar de psychiater – dezelfde psychiater die ook aan het woord komt in de documentaire. Ik belde hem naar aanleiding van alle turbulentie achter de schermen van Als je eens wist.

“Daders die lijden aan een psychische stoornis zoals borderline, agressief ­narcisme of psychopathie en zich in het nauw gedreven voelen, kunnen levensgevaarlijk zijn”, gaat hij verder. “Hun ­allergrootste angst is ontmaskerd ­worden. Dan stort hun wereld in, ­onderschat dat niet, voor hen voelt het als levensbedreigend. Pas als ze weer controle hebben en het gevoel de ­touwtjes in handen te hebben, zullen ze kalmeren. En ­triomferen.”

Zelf ben ik zo opgejaagd dat ook ik zijn raad kan gebruiken en zeg hem dat ik me al dagen nergens meer op kan ­concentreren. Ik vertel hem dat de angst van de zender, van de productie, om mogelijk iemand van de getuigen in ­gevaar te brengen, op me overslaat.

De angst die ik heb voor C., de getuige die onherkenbaar gemaakt moest ­worden, verlamt me.

Ik vind het zo erg dat ze niet mag ­bestaan en daadwerkelijk vervangen moest worden door een actrice. Het ‘blurren’ van de foto’s en sfeerbeelden voelt voor mij als een fysieke aanslag op haar.

Ik heb haar niet kunnen beschermen. Ik slaap nauwelijks, kan moeilijk eten en hang voortdurend aan de telefoon, ­probeer mogelijke schade te beperken.

“Ik weet dat ik de telefoon kan afzetten maar ik durf het niet, voel me voor alles verantwoordelijk. Het lukt me niet om dat ding uit te zetten. Ook de tientallen brieven van mensen die me deelgenoot willen maken van de meest wrede ­ervaringen die ze met hun gewelddadige partners meemaakten, jagen me op.”

Ik hap even naar adem en zeg: “Ik kan dat niet aan nu, kom nergens meer aan toe. Wat een vijg ben ik ook.”

“Je moet begrijpen,” zegt hij met zijn rustgevende stem, “dat jij – of wie dan ook – daar niets aan kan doen, dat is een puur biologische reactie. Het reptielenbrein – ons oerbrein – neemt het over. Het ziet gevaar en laat alle andere ­functies vallen, is enkel nog gericht op vluchten of vechten. In zo’n toestand zijn verwerking, bezinning en ­verbeelding niet meer mogelijk.”

Mijn hart breekt, zeg ik, als ik aan haar woorden denk, aan hoe het klonk toen bleek dat ze geanonimiseerd moest ­worden. “Hij wint weer! Hij gomt me uit.” Moedeloos werd ik ervan, maar zij niet. “Ik ben wel waakzaam en alert, maar ik laat me niet gijzelen”, zei ze me. “Hij krijgt me nooit klein, maak je geen zorgen.”

Weten dat die roofdieren hun prooi ­blijven kwellen, is beangstigend. Dat ­daders nog jaren na de scheiding terreur kunnen blijven uitoefenen en dat hun advocaten het faciliteren! Sommige ­getuigen zijn echt doodsbang. Ook hun oerbrein neemt het dan over en verlamt hen.

Hoewel, niet voor lang. Ze staan altijd weer op. De ex-partners weren zich als duivels in een wijwatervat.

“Het wordt tijd dat de maatschappij dat begrijpt, Hilde, dat is wat ze zijn: ­levensgevaarlijke duivels. Daarom zijn jouw getuigen helden! Zij staan op en spreken!”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234