Zondag 08/12/2019
Beeld UNKNOWN

Column

De aanblik van het ontblote, glooiende lichaam van Das Mädchen

Elke week ontmoet Maud in de achterbuurten van haar geest een vooraanstaande persoon.

Hol van Pluto

Hoe paradoxaal toch dat wij graag toerist zijn op een plek met zo weinig mogelijk andere toeristen. Ik geef grif toe, ook ik ben onderhevig aan die trend. In mijn zoektocht naar een ontspannende vakantie belandde ik bij het reisbureau Het Hol van Pluto, met als unique selling point: gespecialiseerd in bestemmingen waar helemaal niets te beleven valt.

"U komt op het goede moment", zei de verkoopster met lijzige stem. "Deze week hebben we bijzonder saaie aanbiedingen." Op het bureau tussen ons in lag een papieren wereldkaart, met daarop een aantal kruisjes. "Neem nu Lebbury. Hier." De verkoopster priemde met haar wijsvinger in de buik van Engeland. "Het is een saai dorpje in de Midlands, waar werkelijk niets te beleven valt. Je zintuigen worden er op geen enkele manier geprikkeld."

Maud Vanhauwaert. Beeld Filip Van Roe

Het Hol van Pluto was niet alleen een fantastisch bureau omdat het zoveel saaie bestemmingen kon aanbieden, maar ook omdat er een bijzondere clausule in de overeenkomst stond: als bleek dat je toch iets zou beleven op vakantie, dan werd je hele reis terugbetaald. Ik was verkocht.

Nog geen week later plofte ik neer op het bed van mijn kamertje in het hotel Dull as Dishwater. Het hotel was zijn naam waardig en toen ik die middag door het dorpje wandelde, werden al mijn zintuigen aangenaam versuft. Karakterloze huisjes en de weinige wandelaars waren zo onopvallend dat ik hun gezicht al was vergeten nog voor ik hen was gepasseerd. In een bar met monotone muzak dronk ik een smakeloos soepje en schreef ik een kaartje aan mijn ouders. Dat Lebbury echt geen plek was om over naar huis te schrijven.

Ik was van plan een heel positieve review te schrijven op de website van Het Hol van Pluto, maar dat voornemen verviel na wat ik op de derde dag meemaakte. Die middag ging ik wandelen in een nabijgelegen bos, vlak bij de grens met Wales. Ik wandelde over de heuvels, alsof ik over de buik liep van een diep verzonken slaper, rustig op en neer. (Beste lezer, een waarschuwing: de volgende alinea komt heel bruusk. U bent natuurlijk vrij om het gebrek aan opbouw te wijten aan mijn gebrek aan verhaaltechnisch talent, maar weet dat ik met deze vorm probeer uit te drukken hoe plots en schokkend de gebeurtenissen zich aan mij voordeden.)

Plots zag ik achter een boom een kleine blonde hemisfeer. Geen minuscule hooimijt hield zich daar schuil, Jommeke evenmin, maar wel - zo zag ik toen ik beter keek - Angela Merkel, in een tarzanpakje, aan een liaan.

"Ik oefen in het heen en weer slingeren", riep ze, terwijl ik haar niet eens iets had gevraagd. Ik was al in het hol van Pluto, maar nu was ik helemaal van de kaart. De aanblik van dat ontblote, glooiende lichaam van Das Mädchen: als belevenis kon dat tellen.

Ik eiste van het reisbureau niet alleen mijn geld terug, maar ook een fikse schadevergoeding. Het Hol van Pluto was eerst weinig toegeeflijk, maar nadat ik er een paar advocaten had bijgesleurd (alsook het argument dat ik teergevoelig ben en niet bestand tegen zoveel onfatsoen) haalde ik mijn gram. Met de schadevergoeding wil ik nu graag een van de Griekse eilanden opkopen. Zo houd ik het, grootmoedig, uit de klauwen van Pluto en al die andere gretige goden van de onderwereld.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234