Dinsdag 23/04/2019

Opinie

Dat N-VA en Open Vld het onderwijsprotest steunen, kan moeilijk anders begrepen worden dan als een schuldbekentenis

Bart Eeckhout Beeld Eva Beeusaert

Bart Eeckhout is hoofdredacteur van De Morgen.

Misschien is ons iets ontgaan, maar zo rumoerig als sommige politici en partijmedewerkers anders tekeergaan bij een staking, zo koest houden ze zich bij de eerste grote onderwijsstaking sinds het begin van de eeuw. Nergens viel een onvertogen woord.

Integendeel. Dezelfde mensen die anders klokvast zeuren over de trein, die ze anders toch nooit nemen, die niet komt, putten zich ditmaal uit in steunbetuigingen aan het stakende schoolpersoneel.

Dat is best vreemd, want die onderwijsmensen staken juist tegen het beleid van voornoemde politici en partijen. In andere omstandigheden heet dat dan bozig ‘een politieke staking’. Bovendien zijn mensen uit het onderwijs net zo goed ambtenaren die onder meer op straat komen voor het behoud van sociale rechten. Meer is anders niet nodig om sociale media te doen vollopen met clichés over de verstarde ambtenarij. Nu geen woord daarover.

Schuldbekentenis

Die stilte zal grotendeels strategisch geïnspireerd zijn. Het onderwijs vertegenwoordigt een flink deel van de kiesmarkt. Rechtstreeks via de vele mensen die in het onderwijs werken, maar vooral ook onrechtstreeks via de ouders die dagelijks hun kroost in goed vertrouwen bij die mensen afleveren. Die groep strijk je maar beter niet tegen de haren, twee maanden voor de verkiezingen.

Zou het kunnen dat er nog een andere overweging meespeelt bij de politieke reacties op de onderwijsstaking? Het besef dat de stakers gelijk hebben.

Het valt alleszins op dat meerderheidspartijen N-VA en Open Vld op de stakingsdag met vrij forse steunbetuigingen voor het protest komen. Dat kan moeilijk anders begrepen worden dan als een schuldbekentenis. Beide partijen zitten, elk met een korte onderbreking, sinds 2004 in de Vlaamse regering. Dan kan je moeilijk de verantwoordelijkheid ontlopen over hoe het toegaat in de belangrijkste bevoegdheid van die Vlaamse regering. Dan is het iets te simpel om alle schuld in de nek te schuiven van de huidige onderwijsminister, Hilde Crevits (CD&V).

Vele klachten zijn alleszins niet nieuw. Dat de belangrijkste schooljaren – de eerste, in het kleuter- en basisonderwijs – het minste gewaardeerd worden, is bekend. Dat er te weinig gedaan wordt om jong talent gemotiveerd te houden, is bekend. Dat nieuwe zorgtaken de kerntaak van kennisoverdracht in het gedrang brengen, is bekend. Dat het zeer goed bedoelde M-decreet, over de inpassing van kinderen met bijzondere behoeften, door gebrek aan passende middelen als een strop rond het reguliere onderwijs is komen te liggen, is bekend.

Blijkbaar heeft men in de voorbije vijf regeringsjaren al die uitdagingen niet belangrijk genoeg gevonden om een effectieve oplossing uit te werken. Een ‘motie’, waarin de meerderheidspartijen zich plots wel engageren voor extra geld, komt dan een beetje laat. In het Engels zeggen ze dan: ‘own it’ – neem je verantwoordelijkheid op.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.