Donderdag 03/12/2020

ColumnHugo Camps

Dat Meryame Kitir als exegeet van Obama’s memoires werd opgevoerd, was een coming-out

Beeld DM

Dissidentie mag ook. Onder die vlag vaart Hugo Camps op donderdag.

Wat was dat een mooie setting, Phara de Aguirre en Meryame Kitir, dinsdagavond in De afspraak. Met tussen hen in de vuistdikke memoires van Barack Obama. De minister als recensent van een magnum opus. Ik zag haar zitten en wist meteen dat de ouverture van een zachte avond in het teken van de condition humaine was ingezet.

Het was een verrassende zet om minister van Ontwikkelingssamenwerking en grootstedenbeleid Kitir uit te horen over de memoires van Obama. Voor hetzelfde geld had daar een literatuurdeskundige gezeten die alleen lettertjes had gelezen en de soul achter de woorden was ontgaan. En die met een kladboek van tegenargumenten was gekomen om indruk te maken. Nu zat er een volksvrouw, nauwelijks gestudeerd, maar wel representatief voor negatie en achterstallig onderhoud. En net zoals Obama gedrenkt in het mysterie van de hoop.

Kitir kent het ongemak van de Amerikaanse ex-president. De migrantenpijn van stigmatisering, het gevecht voor gelijke kansen, de zoektocht naar solidariteit. Dat zij als exegeet van Obama’s memoires werd opgevoerd was een coming-out.

Een emancipatoir moment.

Net als Obama heeft ook Kitir een weg van haar alleen afgelegd. Van cité-meisje tot minister, van backbencher tot literair criticus, van oudste van elf kinderen in een kompelgezin tot een onafhankelijke vrouw.

Nu ook federaal minister.

Meryame Kitir was nog de enige arbeidster en vakbondsleider in het parlement. Dat roept vragen op over de representativiteit van de volksvertegenwoordiging. Ze heeft het sociale kerkhof van Ford Genk van binnen uit meegemaakt. Delend in de machteloosheid van de duizenden arbeiders. In het parlement was ze stiller dan haar verleden. Schreeuwen deed ze niet, haar tussenkomsten waren afgemeten. Ze stond niet in de continuïteit van Louis Major, maar was wel betrouwbare woordvoerder van sociaal wrakhout.

Toen ze later fractievoorzitter van sp.a werd, bulderde ze er evenmin op los. Ze had de toon van overleg en compromis. Nog steeds was ze bang voor grote woorden. Nu wel nadrukkelijker aanwezig bleef ze de tweede stem in het debat. Ook om niet weer weggezet te worden als ‘die bruine’ uit Maasmechelen. Migranten zijn geoefend in zelfcensuur.

Kitir bleef organisch verbonden met sociale dossiers. De breedte van het politieke spectrum liet ze door anderen bespelen. Daardoor raakte ze enigszins onderbelicht als fractieleider. Daarom was het zo verfrissend dat zij door De afspraak was gevraagd om haar licht te laten schijnen over de memoires van Obama. Eens iets anders dan een fabriekssluiting.

Natuurlijk is er bewondering voor de ex-president. Voor zijn boodschap van hoop in gelijkwaardigheid. Als migrantendochter van een Marokkaanse mijnwerker was hoop het instrument waarmee Meryame Kitir opgroeide en haar sociale en politieke strijd voerde. Niet klagerig, bescheiden maar zelfbewust. Ze past perfect in de entourage van Obama’s memoires.

Als minister van Ontwikkelingssamenwerking zal ze aan profiel en stemvastheid winnen. Het leven van de migrant is voltooid, nu staat ze met gelijke kansen in de politiek. Sociale drama’s zal ze niet achter zich laten , maar ze is nu compleet als politica. Als de zachte stem van het socialisme.

De ‘bruine’ arbeidster is de ontvoogding voorbij.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234