Zaterdag 28/03/2020
Beeld DM

ColumnMark Coenen

Dat licht aan het einde van de tunnel is niet het schijnsel van de koplampen van een aanstormende trein, maar een gifje

Mark Coenen is columnist. 

“Voor als u even in een dipje zit”: met die woorden probeer ik op de sociale media mijn trouwe volgers elke dag een opstootje van oxytocine en endorfine te bezorgen. Een mopje, een huisdier dat een beetje raar doet, iets dat mij ontroert. Dat schamele licht aan het einde van de tunnel is niet het schijnsel van de koplampen van een aanstormende trein, maar een gifje.

Men klikt, men glimlacht, men droomt even weg.

Zo help ik ongetwijfeld mee aan de wereldvrede en een beter begrip voor en van elkaar: in dit tempo gaat dat nog wel even duren, maar we komen er.

Gezwind, eensgezind en goedgezind.

Dat zijn zeker mijn twaalfduizend volgers, van wie ik mij afvraag hoe ik ooit aan zo’n aantal gekomen ben, aangezien ik een veelvoud van dat getal geblokkeerd en genegeerd heb en bij grote uitzondering zelfs gerapporteerd. Ik heb er bijna een voltijdse dagtaak aan, maar dat heb ik ervoor over. Stug volhouden, gifplanten wieden en tegelijk zoeken naar nieuwe parels: het recept voor een fatsoenlijke tijdslijn.

Als beloning krijg je dan een fijn, intellectueel uitdagend en dikwijls gevat gezelschap van uiteenlopend pluimage waar de laakbare Vlaams-Brabantse Orbáns, de lokale baby Trumps, de mini-Baudets en alle andere valse oetlullen op eenvoudige wijze uit weg gefilterd zijn. Tevreden knorrend overschouw ik mijn virtuele landschap, mij voor de zoveelste keer afvragend wat ik vroeger in godsnaam met mijn tijd deed, want volgens de dagelijkse berekeningen op mijn gsm zit ik mijn halve leven te verdoen op die verdomde digitale snelweg.

Als ik een dagje digitaal detox dan gaan aan Willow Road in Californië, het hoofdkwartier van Facebook, dadelijk de alarmen af en belt Zuck bezorgd of er iets is.

“Nee hoor, Marc,” zeg ik dan schalks, “even een dipje.”

Dankzij de vernuftige en ongetwijfeld perfide algoritmes van zijn duivelse software wist ik deze week dat George Harrison op 23 februari 77 had moeten worden, maar dat niet haalde, met geen dank aan de hersentumor die hem in 2001 velde.

Ik dwaalde langs de talloze fragmenten die van de man op YouTube zijn bewaard. Mijn ster bleef stilstaan bij een bijzondere versie van ‘Something’, gespeeld door een indrukwekkend gezelschap van vrienden van de aflijvige, tijdens een concert op de eerste verjaardag van zijn dood.

McCartney opent op een ukelele die hij nog van George gekregen heeft. Na een paar strofen valt de hele groep in en gaan Clapton en McCartney zo briljant in duet dat de emoties mij totaal overspoelen, waardoor mijn vrouw die naast mij zit in de zetel zich bezorgd afvraagt waarom ik tranen in de ogen heb.

“Er is niets,” zeg ik haar plechtig terwijl ik mijn tranen dep, “dat meer troost dan een liedje van The Beatles.”

Vervolgens open ik Twitter, post de link en schrijf: “Voor als u even in een dipje zit.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234