Woensdag 26/06/2019

Column

Dat ik het zelf geen uur zou volhouden, zo ­proberen te pitten op het plaveisel

Marc Didden is columnist en filmmaker. Onder de noemer R-E-S-P-E-C-T schrijft hij wekelijks over wie of wat hem heeft ontroerd.

Beeld Tim Dirven

Men zegt dat een kat negen levens heeft. Dat kan zo zijn, maar het maakt op mij geen enkele indruk, want zelf ik heb er meer. Tenminste een bakkers­dozijn. Om er maar enkele te noemen: ooit was ik een pisser uit Hamont die als het een beetje mis was gegaan, nu wellicht Het Belang van Limburg zou thuisbestellen bij de bewoners van chique villa’s in de Noorderkempen. En kort daarop was ik een pisser uit Brussel die school liep in de Marollen, met als enig talent de gave van wat woorden in zo’n volgorde te rangschikken dat ik er al eens een 8/10 voor ‘opstel’ aan overhield.

Marc Didden. Beeld Johan Jacobs

Daarna ging ik toneel studeren, maar werd ik een pisser die tegen milde betaling over ketelmuziek ging schrijven bij Humo. Lachen, lachen, lachen was dat. En ook werken, weken, werken. Best years of my life.

Maar er kwamen er nog. Ik ging filmpjes maken. En ik vond ook dat fijn. Je kreeg ’s avonds een zogeheten call sheet in de bus waarop alles stond wat je de volgende dag moest doen. Je kreeg ’s middags zelfs gratis warm eten, al moet u zich daar ook niet te veel bij voorstellen. ‘Warm’ was het zelden en ‘eten’ eigenlijk ook al niet. Maar goed, alweer een stel best years of my life. Tientallen fijne mensen om me heen: acteurs, cameralui, geluids­ingenieurs, ­monteurs, regie­assistentes, script­girls, set­dressers en machinisten. Lachen, lachen, lachen! Zoals bij Humo. En ook, soms 20 uur na elkaar, werken, werken, werken!

En daarna, als gevolg van één enkel telefoontje: 29 jaar lang lesgeven aan een school die toen nog de naam van een heilige droeg. Ik weet niet of ik dat behoorlijk deed, maar ik had wel goede studenten. Sommigen onder hen kent u, anderen helemaal niet. Twee van hen zijn al dood, wat ik verschrikkelijk vind.

Kleine criminaliteit

En toen vond ik het plotseling heel spannend om dagen aan een stuk alleen in een hok te gaan zitten en daar scenario’s te bedenken voor anderen. Tot er weer een telefoontje binnenkwam met weer een vraag. Of ik geen stukjes wilde schrijven voor deze krant? Tja, dat wilde ik wel. Want schrijven, dat is toch in wezen en andermaal: lachen, lachen, lachen. En werken, werken, werken. Twee dingen die ik toevallig graag doe.

Wat het hierna zal worden, dat weet ik natuurlijk niet. Ga ik de opera in? Of de kleine criminaliteit? Word ik toch nog Elvis-imitator? Of kies ik niet en doe ik gewoon alle drie?

Best years of my life. Dat voel ik nu al. En blij toe, al zijn er toch ook donderwolken. Vrienden en familie­leden die ziekjes zijn en soms zelfs serieus ziek.

Pechvogels

En dan dat gruwelijke aanzicht, bij mijn dagelijkse stadswandeling, van al die arme kinderen, vrouwen en ­mannen die langs de boulevards liggen, op de luchtroosters van de moltrein, in ­smerige nissen van allang gesloten ­achterafwinkeltjes. Ze hebben hun huis niet verloren want ze hebben er nooit een gehad. Zelfs de zee waarin ze verondersteld werden te verdrinken, wilde hen niet en gooide hen neer op de oevers van dat sympathieke oude continent, Europa.

Ik voel me slecht in mijn warme bed wanneer ik op de thermometer lees dat het buiten min vier is en dat op minder dan honderd meter van mijn voordeur een nest pechvogels ligt te bevriezen.

“Ze zijn zo homeloos!” versprak een vriendin van me zich mooi. Het pasgeboren woord zei meteen helemaal wat ik voelde. Dat het heel erg is en dat het misschien niet goed komt. En dat ik het zelf geen uur zou volhouden, zo ­proberen te pitten op het plaveisel.

Homeloos. Dat zijn de personages in de nieuwe film van Fien Troch ook. Maar daar vertel ik volgende week over. Blijf bij mij.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden