Zondag 16/05/2021
Delphine Lecompte. Beeld DM/Bart Hebben
Delphine Lecompte.Beeld DM/Bart Hebben

ColumnDelphine Lecompte

Dat Britney Spears er niet in geslaagd is om zich te emanciperen heeft ze mede te wijten aan zichzelf

Delphine Lecompte is dichter. Zij is de auteur van onder andere Vrolijke verwoesting en Western.

Toen ‘Hit me baby one more time’ een hit werd studeerde ik vertaler/tolk Frans-Russisch en luisterde ik voornamelijk naar oude Russische volksliedjes en naar ‘Heartattack and Vine’ van Tom Waits, maar ik vond de eerste single van Britney Spears bijzonder slim en dubbelzinnig en aanstekelijk, en stond het liedje ergens op in een lingeriewinkel of frituurzaak dan rende ik de lingeriewinkel of frituurzaak binnen om respectievelijk vier jarretels of vijftien bitterballen te kopen. Maar toch vooral om Britney te horen. Ook de clip kon me bekoren: een allesbehalve onschuldig nimfje verveelt zich stierlijk in de klas en daarna volgt een introspectief melancholisch middenstuk in de turnzaal met een basketbal, en tot slot de geile triomfantelijke apotheose met andere allesbehalve onschuldige nimfjes tussen de lockers in een grote Amerikaanse high school.

Mijn opleiding liep in het honderd, ik kreeg een psychose en kwam terecht in een psychiatrische instelling.

Daar raakte ik bevriend met bipolaire vissers, schizofrene alpacafokkers, dementerende orgeldraaiers, en alcoholistische meubelmagnaten. Maar mijn beste vriend was een analfabetische jongenshoer die bezeten was van Britney Spears. Hij was vijftien jaar oud en kreeg nooit bezoek. Ik ontfermde me over hem, ik troostte hem met pluchen pinguïns, pyjama’s waarop grizzlyberen brandweeruniformen droegen en eekhoorns uit brandende wolkenkrabbers redden, we aten kersenbonbons tot we misselijk werden, en vele middagen zaten we samen op het akelige beige ziekenhuisbed te luisteren naar ‘Oops I did it again’ en ‘Crazy’. De kamer van de analfabetische jongenshoer hing vol posters van Britney, maar mij en Christina Aguilera vond hij ook mooi. Toen hij dat zei bloosde ik, de meeste jongens van zijn leeftijd noemden me monsterlijk of een heks of gunden me geen blik waardig.

Vanwege die associatie met de minderjarige analfabetische jongenshoer slaagde ik er nooit in om Britney Spears volledig los te laten, maar ik moet toch een beetje fronsen wanneer ik de potsierlijke zaligverklaring van de martelares Spears zie ontvouwen in de documentaire Framing Britney Spears.

Van de vele guitige pseudonaïeve razend ambitieuze kindsterretjes is Britney in mijn ogen de meest kleurloze, meest seutige, meest goedkope, minst mysterieuze, en minst uitdagende.

En ze is zeker niet het meest vervolgde en meest gekwelde kindsterretje. Spare a thought for Macauley Home Alone Culkin. En Corey Feldman. En talloze kindsterretjes verhingen zich of stikten in hun braaksel omdat ze het niet aankonden dat ze werden weggeworpen toen hun koddigheid was uitgewerkt.

Miley Cyrus slaagde er wel in te metamorfoseren van de irritante betweterige behaagzuchtige Hannah Montana tot de excentrieke onorthodoxe radicale kunstenares op een Wrecking Ball. Ze werd zelf de Wrecking Ball: explosief, destructief, duizelingwekkend, oogverblindend, provocerend, goddelijk. Ze werd ruig en rauw en geloofwaardig. En ik kan haar onbevreesde compromisloze experimenteerdrang, haar punk attitude, haar perverse branie en haar schaamteloze bravoure alleen maar toejuichen.

Selena Gomez kwam terecht op de radar van Woody Allen en speelde Thimotée Chalamet naar huis in A Rainy Day in New York, ook niet slecht (al zullen de meningen hier verdeeld zijn).

Dat Britney Spears er niet in geslaagd is om zich op een dergelijke manier te emanciperen heeft ze mede te wijten aan zichzelf: aan een overduidelijk schrijnend gebrek aan lef en aan talent. Ze bleef hangen in het valse gefabriceerde zielige overjarige lolita-imago.

Het is niet mijn schuld dat de bordkartonnen popster Britney Spears een lichtgewicht is geworden zonder veel charme en zonder enige diepgang.

Het is niet mijn schuld dat ze zich heeft gewurmd in rode latex, zich liet tongzoenen door Madonna, en dat ze te zware wurgslangen op haar schouders moest torsen. Het is niet mijn schuld dat ze het perfecte evenwicht moest vinden tussen de schattige gratie van een guitig pruilend mokkend springerig dartel kostschoolmeisje en de ervaren verdorven plompe donkere aftandse macabere karikaturale sensualiteit van een verlepte bordeelhoudster.

Het is niet jullie schuld.

Het is niet uitsluitend de schuld van mercantiele misogyne zielloze platenbazen en het is zelfs niet alleen maar de schuld van dwaze hitsige journalisten die haar toen ze nog minderjarig was nare wansmakelijke vragen stelden over haar maagdelijkheid en over haar borstimplantaten.

Britney Spears had geen artistieke visie en ze had geen stoutmoedige creatieve dromen, ze bezat enkel de holle toxische ambitie om beroemd te worden. En ze heeft haar vleugels verbrand.

Ik wens haar niettemin een mooi kabbelend leven toe. Ver weg van de schijnwerpers, maar ook ver weg van de corrupte kwalijke inhalige vader die ik dan weer geen mooi kabbelend leven toewens.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234