Vrijdag 22/10/2021

OpinieMarc Didden

Dachten de organisatoren werkelijk dat er dagelijks 66.000 gelukkigen over de Kiewitse Kavel zouden hossen?

Een massa volk kijkt naar het optreden van Billie Eilish op Pukkelpop in 2019. Beeld Mine Dalemans
Een massa volk kijkt naar het optreden van Billie Eilish op Pukkelpop in 2019.Beeld Mine Dalemans

Marc Didden is van alles, maar vooral melomaan.

Misschien bestaat God toch en woont hij gewoon in Limburg. Meestal doet hij dat al slapend. Maar af en toe schokt hij wakker en strooit hij zijn toorn, verpakt in donder en bliksem, wervelwind, angstzweet en jonge dood op violente wijze over de purperen heide uit. Die mag dan in Kiewit of Kafarnaüm liggen, maar af en toe is de Allerhoogste echt boos op het volkje dat hij volgens de overlevering uit zijn eigen ribbenkast getoverd heeft. En dan wordt er straf uitgedeeld.

Remember augustus 2011, precies tien jaar geleden alweer, toen de Japanse tsunami een uitloper kreeg ter hoogte van het Hasseltse Kunstenfestival Pukkelpop. Het plaatselijke muziekfeest was toen al aardig gemorfd van een sympathiek ‘Klein Werchter’ of zo u wil ‘Nieuw Bilzen’ en het begon toen ook al behoorlijk uit zijn eigen kluiten te wassen. Flamboyante headliners lokten de massa, talloze nieuwe artiesten moesten er absoluut ontdekt worden (om ze een halfjaar later beter te kunnen vergeten) en verder werd de line-up aangevuld met muzikaal kanonnenvlees dat de dagen langer moest maken, de nachten korter en de affiches langer en langst. En laten we daar vooral eerlijk in zijn: vaak te lang.

Het is niet de nostalg in mij die soms nog wat nadroomt van de zes, zeven topartiesten die netjes na mekaar in Torhout of Werchter de planken op kwamen gewandeld. Ze zetten gave sets neer, die soms nog jaren in je hoofd bleven hangen. Het ging toen écht wel om een Feest van de Muziek, en het Feest van de Middenstand, dat nam je er gewoon bij in de vorm van een lauwe pils en een onbestemd zakje patat dat overdadig overgoten was met de meest verdachte Joppie-saus ooit. Dat kon ons niets schelen: wij kwamen voor Talking Heads, Van Morrison, Toots and the Maytals, David Johansen of The Police. En toen kwamen we niet meer.

Festivals werden te druk, er liepen te veel toeristen rond, vooral van die zakenlui in vrijetijdskledij. Het ging er te veel naar shoarma ruiken. Er waren te veel dj’s, te veel sideshows, te veel clusters van Chiro-meisjes die de festivalcamping nooit verlieten, tenzij hun favoriete band uit Eeklo aantrad, die ze de week daarvoor ook al in Eeklo meegemaakt hadden.

Marc Didden. Beeld Humo
Marc Didden.Beeld Humo

Ben ik blij dat Pukkelpop – nadat het een halfjaar lang een non-item geweest was in elk vraaggesprek tussen bevoegde journalisten en verkozenen des volks – uiteindelijk van de kalender gewist is? Nee, zo ben ik niet. Ik gun ieder diertje zijn pleziertje en betreur warempel dat de ware muziekfans andermaal ontgoocheld zijn deze zomer, en dat zoveel bekende en onbekende artiesten hun kunstjes weer eens voor een poos binnenskamers moeten opvoeren.

De manier waarop de Pukkelpauzen, nog midden in de pandemie, met aftandse stevaertiaanse branie communiceerden over het evenement stoorde me wel en vond ik van in het begin verdacht. Dachten de organisatoren dan werkelijk dat er rond deze tijd dagelijks 66.000 gelukkigen over de Kiewitse Kavel zouden hossen? Zouden die mensen zomaar tevreden zijn met een affiche waar volwaardige headliners ontbraken of onbevestigd waren en verder veel katten in zakken aangeboden werden?

En waar ik al helemaal een hekel aan heb, zijn dubieuze middenstanders die bij elke tegenslag hun bedelhand naar de politiek uitsteken om meteen daarna keihard met de uitgestoken middelvinger klaar te staan als ze beginnen te beseffen dat hun halfbakken ideeën in hun grootheidswaanzin verstrikt geraakt zijn.

Zou het niet wijs zijn om deze al dan niet gedwongen rustpauze te benutten en zich af te vragen of het fenomeen van het megafestival (dus niet alleen Pukkelpop) zijn beste tijd niet gehad heeft? Heeft een generatie die haar muziek via allerhande nieuwe methodes en technieken zoekt en vindt nog een ware behoefte aan deze giganteske Autosalons der Popmuziek?

‘Back To Mono’ verscheen er op buttons van hipsters toen destijds stereo serieus uit de hand begon te lopen en ook de eenvoudigste song plotseling moeilijk ging klinken.

Moeten we met de zomerfestivals ook niet gewoon ‘Back Naar Iets’?

Geen bedevaarten meer, geen volkstoelopen, geen georganiseerde files of overvolle bussen en treinen. Maar goed gekozen plekken voorzien – in steden, dorpen, parken, waar in alle rust en zeker ook met ruimte voor goddelijk lawaai en menselijk gelebber – met telkens tenminste meer mensen in het publiek dan op het podium genoten kan worden van wat in de meeste van onze levens écht mattert: muziek!

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234