Maandag 21/10/2019

Daar sta je dan. Als genetische vluchteling

Koningin Paola en koning Albert II. Beeld EPA

Guillaume Van der Stighelen is de auteur van Echt en columnist.

Delphine Boël mag haar strijd voortzetten om erkend te worden als dochter van koning Albert, zo oordeelde het Grondwettelijk Hof gisteren in Brussel. Er is een reden waarom Shakespeare King Lear schreef.

Er is de belastingvluchteling. Er is de economische vluchteling en er is de oorlogsvluchteling. De politieke vluchteling. En de huwelijksvluchteling, ook niet te onderschatten. Bijna tweederde van de jonggehuwden lopen weg van elkaar. Wegpiraten vluchten weg voor de werkelijkheid waarin ze terechtkomen nadat ze iemands kind per ongeluk hebben gedood.

Ja, er wordt wat afgevlucht deze dagen. Soms uit hebzucht, soms uit wanhoop. En soms, omdat het moet van thuis.

Zoals bijvoorbeeld, de vlucht aan het ouderschap. Een ontsnappingsroute die tot nu toe voor mannen was voorbehouden. Want voor een vrouw was het tot voor kort moeilijk om het moederschap te ontkennen over een kind dat uit de eigen buik komt.
Mannen daarentegen kunnen het vaderschap ontkennen zonder moeite.

Terwijl het maar een heel kleine inspanning vraagt om in geval van twijfel de waarheid te kennen. Eén haartje en een paar weken wachten op een antwoord per kerende post. Maar zolang dat antwoord er niet is blijft de twijfel. Blijft de roddel. Blijft de pijn bij het kind dat zich afvraagt waarom de vader het zo verschrikkelijk vindt van toe te geven dat hij de vader is.

Guillaume Van der Stighelen. Beeld Karoly Effenberger

En hoe groter de pijn bij het kind, hoe groter de pijn bij de vader. Want niemand weet waarvoor hij vlucht. Niemand weet hoe ook hij omringd is door mensen die hem waarschuwen dat hij met het toegeven van zijn vaderschap nog meer pijn veroorzaakt. Of erger nog. Dat de pijn die hij nu lijdt niets is vergeleken bij de pijn die hij zal lijden als hij openlijk toegeeft dat hij de vader is. Een bedrogen vrouw wil dat er een pijn is die de hare overtreft.

Als man wil je dan maar één ding. Vluchten. Zeker als je een hoofdrol speelt op de planken van een koningshuis. In een stuk waarvan je zelf niet de auteur bent en zeker niet de regisseur. Je staat daar. Jij weet het. De mensen in de zaal weten het. Zij mogen niet weten dat jij het weet. En jij moet doen alsof je denkt dat zij het niet weten. Maar jij staat er wel. Met het grote verlangen je kind in de armen te sluiten en als trotse vader aan de wereld te tonen wat je hebt voortgebracht. Maar je mag niet. Het wordt je niet toegestaan. Want je was koning. Erger nog, je vrouw was koningin.

Er is een reden waarom Shakespeare King Lear schreef, en niet 'Bakker Lear'.

Lees de banale verhalen die je doordeweeks in de krant vindt. "Vrouw en minnaar vermoorden echtgenoot." "Vrouw vergiftigt stiefdochter uit jaloezie." "Gezinsdrama in Londerzeel." Vervang man en vrouw door koning en koningin en de zaal loopt vol.

Daar sta je dan. Als genetisch vluchteling. Met als enig opvangcentrum de hoge smeedijzeren hekken die je beschermen tegen de waarheid en een kinderhart dat schreeuwt om erkenning.

Buig dan toch. Al was het maar als troost voor al die zielen die nooit door hun verwekkers werden erkend als het groot geschenk dat zij zijn.

Delphine Boël eind 2014 bij een eerdere zitting in de zaak. Beeld EPA
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234