Vrijdag 10/07/2020
Cristiano Ronaldo helpt Edinson Cavani van het veld.Beeld Photo News

Frank Heinen

Cristiano en Edinson, jongens, maar, aardige jongens

Tijdens het WK schrijven de Nederlandse thuisblijvers Daan Heerma van Voss en Frank Heinen elke dag om beurt over wat hen opvalt aan het voetbalfeest in Rusland. Vandaag: Frank Heinen.

De wedstrijd Uruguay - Portugal was zaterdagavond 73 minuten bezig (stand 2-1, twee keer Edinson Cavani, waaronder een fijne binnenkantvoetkrul afkomstig uit het nog altijd actuele standaardwerkje 'Voetballen doe je zo' uit 1956, waarin Abe Lenstra, een van de beste Nederlandse voetballers van vóór de elektrische eiersnijder, alle basistechnieken van de sport uit de doeken deed) toen de Uruguayaanse midvoor Cavani (zie: vorige haakjes) zijn kuit blesseerde.

Het spel ging voort en met een van pijn vertrokken topscorerstronie hinkliep Cavani naar de kant. Ik kijk graag naar Cavani, vooral omdat zijn bovenlijf en wapperende haren me terugvoeren naar de eerste samenvakantie van de vriendin en ondergetekende en naar de jongen van de strandstoelen die maar niet kon stoppen met lonken (niet naar mij), wat ik dan maar interpreteerde als een compliment. In het dagelijks leven speelt Cavani al een tijd voor Paris Saint-Germain, een club die je niet per se sympathieker maakt, maar Cavani blijft er verrassend likeable bij. Want op het veld mag hij dan ogen alsof hij is opgetrokken uit tropisch hardhout, testosteron en het haar van Herman Brusselmans; zodra het spel stilligt, is Edinson liever dan lief. YouTube staat vol met aandoenlijke Cavani-filmpjes. Zodra de bal stopt met rollen, blijkt Uruguays spits een klein geitje van negentig kilo.

Frank Heinen.Beeld rv

En wat doe je als een geitje verloren over de weg hinkt? Dan til je hem op, overweegt even het stiekem mee haar huis te nemen, en brengt het dan toch terug naar de boerderij. Dus toen Edinson Cavani zaterdag in de 73ste minuut plots steken voelde in zijn kuit en nauwelijks nog kon lopen, sloeg Cristiano Ronaldo zijn arm om hem heen en zeulde hem naar de achterlijn. Daarna draafde hij snel terug het veld in. Voor de duidelijkheid: er was nog een kwartier te spelen, Portugal stond achter en het leek er ernstig op dat CR7 aan zijn laatste WK-minuten bezig was.

Op dat soort momenten wordt de cynicus in mij wakker, hij slaapt erg licht. Die begint dan te grommen en roept dingen als ‘Aansteller!’, ‘Poseur!’ Pas als ik hem hardhandig het zwijgen heb opgelegd, volgt de ontroering. En de schaamte. Wie had namelijk een dag eerder, in een heuse WK-podcast, aangekondigd dat Uruguay - Portugal een veldslag ging worden, een clash tussen Pepe en Godin en Fonte en al die anderen die nooit naar de voetbalacademie zijn geweest, maar wel cum laude zijn afgestudeerd aan de slagersvakschool? Precies. Moi. Le maître-cynique d’Utrecht.

Zaterdag kreeg mijn cynische ik een dreun. Zondag volgde een tweede opdoffer, toen de onderlip van Benjamin Pavard (de Franse rechtsachter die een verrukkelijke goal maakte tegen Argentinië) hevig begon te trillen bij een videoboodschap van zijn ouders.

Die cynicus is voorlopig even uit de roulatie. Met dank aan Cristiano en Edinson, in stilte schuifelend naar de zijlijn. Weg waren de miljoenensalarissen, de sponsors, weg was even alle lelijkheid die het voetbal zo vaak omgeeft. Gewoon: een veldje en twee jongens, maar, aardige jongens.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234