Vrijdag 06/12/2019
Mark Coenen. Beeld rv

Column De gebeten hond

Clive James, die heerlijke man, kwam in ons leven toen tv-kijken nog een soort van fitness was

Mark Coenen gaat aan de wandel met de week.

Het zou een vraag kunnen zijn voor een tv-quiz die niet om de vijf voet wordt onderbroken door de hengst­gelijke schaterlach van de presentator: wat verbindt Luc De Vos van Gorki from Belgium met Clive James from Australia behalve dat ze beiden dood zijn, zij het met vijf jaar verschil?

Een bloot bovenlijf.

Gisteren was de goede Vos vijf jaar dood, wat herdacht werd met een Radio 1-sessie in de Vooruit. Die was in 20 minuten uitverkocht. Luc mag dan al vijf jaar op Campo Santo liggen: hij leeft.

Het was ook de eerste keer in 19 jaar dat Noordkaap nog eens in de originele bezetting op een podium stond. Lars Van Bambost, de J.D. Salinger van de Vlaamse rock, deed weer mee. Ooit stonden beide groepen samen in de finale van de Rock Rally.

De act van (Wat Er Overblijft Van) Gorki was een treffend hoogtepunt. “Wij hadden een strenge manager”, klonk het, “en die haatte paljasserij. Het toppunt van paljasserij in het Gorki-woordenboek was als Vos zijn T-shirt uitdeed.”

Waarop de hele groep zijn T-shirt uitdeed en halfnaakt verder speelde. Gelukkig stonden er op dat moment alleen mannen op het podium.

Clive James. Beeld Photo News

Ook de pas overleden Clive James kende een bloot-bovenlijfmoment. Toen hij samen met Germaine Greer in Cambridge studeerde, trok hij op de terugweg van een fuif op dramatische wijze zijn hemd uit, in een wanhopige poging om haar te verleiden.

Of het waar is weet ik niet, maar om het met de woorden van – naar verluidt – Mark Twain te zeggen: never let the truth get in the way of a good story.

Clive James kwam in ons leven toen televisie nog een soort van fitness was: om van zender te veranderen was je verplicht om je fysiek naar het tv-toestel te begeven, alwaar de grote knop van de teledistributie bevingerd moest worden.

Hij was een gezapige, kalende man, die sneller dacht dan Lucky Luke kon schieten. Wij, gewone stervelingen, kunnen alleen maar jaloers zijn op ’s mans gevatte eruditie in woord, beeld en gedachten. Televisie, columns, kritieken, biografieën, poëzie: hij kon alles.

Hij wist veel, zo niet alles, van veel, zo niet alles. Met dat rare Australische accent en die geweldige metalige neusstem debiteerde hij het ene bon mot na het andere, maar dan in het Engels. Sublieme paljasserij.

Hij leefde al tien jaar on borrowed time – in 2009 kreeg hij leukemie – waardoor hij tien jaar lang afscheid kon nemen. Wat hij ook deed. Tien jaar terminaal: het deed niets af aan zijn gevatte slimmigheid, in een taal die glansde en blonk en glom.

Tot op het allerlaatste moment bleef hij zijn grappige, ad remme zelf. Misschien het mooiste wat hij ooit schreef, was een mijmering over de dood van prinses Diana, die hij persoonlijk gekend had. “Rather to my secret disappointment, it was taken for granted that there was no romance.”

Heerlijke man.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234