Woensdag 19/02/2020
Beeld Wannes Nimmegeers

Opinie

Business gaat niet samen met zorg. Wat ik daar meemaakte, daar gaan mijn haren nu nog van overeind staan

In een opiniebijlage in De Morgen deed Koen Peeters, corporate affairs manager bij de grote woon-zorgcentrumuitbater Armoneo, een paar voorstellen voor de inzet van verpleegkundigen in de zorg. Hilde Dierckx, zelf actief in de sector, heeft een paar ernstige bedenkingen.   

Ik las het opiniestuk van Koen Peeters van de uitbater van woon-zorgcentra Armonea (DM 21/1) over de inzet van verpleegkundigen in de ouderenzorg. Het is allemaal heel mooi uitgelegd en ik kan hem volgen in wat hij schrijft, maar het maakt me ook kwaad, omdat ik net in een woon-zorgcentrum van Armonea getuige ben geweest van hoe een privébedrijf tekortschiet in de zorg voor kwetsbare ouderen. 

Sinds ik vijf jaar geleden een jaar lang in een van hun instellingen werkte als administratieve medewerker en onthaalmedewerker staat het voor mij vast: business gaat niet samen met zorg. Wat ik daar meemaakte, daar gaan mijn haren nu nog van overeind staan. 

Hoe kan de zorg aan de basis goed en voldoende zijn als er zo veel echelons zitten tussen de basis (de oudere) en de opperhoofden die zich ergens in een verre stad in een kantoor verstoppen? Juridisch zal het allemaal perfect uitgekiend zijn en zal men weten langs welke weg de meeste subsidies verkregen kunnen worden, maar hoe worden die subsidies gebruikt? Met welk geld betaalt men de juridische experts, de regiomanagers, de directie, onderdirectie, head hospitality, head administration, head zorg? Helpen zij mensen aankleden en naar het toilet gaan? Neen, ze rijden rond in hun bedrijfswagen en lopen rond in hun blinkende outfit, vergaderen en schrijven mooie opiniestukken.

Het woon-zorgcentrum waar ik van spreek was prachtig – aan de buitenkant en tot aan de riante cafetaria. Verder was het allemaal een pak minder.

Ik geef één voorbeeld. In de periode dat ik er werkte was er een bewoonster, oud en alleen en braaf als een lammetje. Er zijn negen maanden voorbijgegaan, en in die negen maanden heb ik haar geen enkele keer rechtop in een stoel zien zitten. Ze bleef in bed, ze klaagde niet, ze was tevreden. Ze had een abonnement op een vrouwenblad. Dat blad bleef onaangeroerd, in de verpakking, op haar tafeltje liggen. Niemand die vroeg of ze misschien graag zou lezen, niemand die haar uit bed haalde. Tot een vroegere buurvrouw het voor haar opnam en protesteerde. Het was de wet van de sterkste: zij die het hardst roepen worden het eerst bediend. Zij die het geluk hadden zelf mondig te zijn of mondige familieleden te hebben konden rekenen op redelijke zorg.

Personeel ging en kwam in een rotvaart. Zorg schoot schromelijk tekort. Kwaliteit van eten was er nauwelijks. Keukenpersoneel ging met elkaar op de vuist door slechte coaching, er waren weinig groenten, weinig fruit, veel gebak, veel alcoholconsumptie in de cafetaria. Het verbeterde de lichamelijke en mentale conditie niet.

En de directie? Die werkte zich te pletter, want moest deadlines en targets halen, cijfers voorleggen aan de hogere echelons en was daardoor de voeling met de bewoners en het personeel kwijt.

‘Tierlantijn, verkoop me schone schijn.’ Dat is de samenvatting van dat waanzinnig leerrijk jaar in dit woon-zorgcentrum. In geen enkel ander woon-zorgcentrum waar ik werkte of vrijwilligerswerk deed heb ik zulke dingen gezien.

Hilde Dierckx, De Pinte 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234