Zondag 20/10/2019

Column Julie Cafmeyer

Brief aan Roos van Ees (1/2): ‘Ik hoop dat Arnon snel begint te stinken’

Beeld rv

Julie Cafmeyer is columnist.

Lieve Roos,

Enkele jaren geleden ontmoette ik jou en je vriend Arnon Grunberg in Amsterdam. Arnon had net een lezing gegeven en we geraakten aan de praat aan de bar. Jullie zagen er verliefd uit. Ik vertelde jullie dat ik op dat moment Bombastische Liefdesverklaring aan het maken was, een theatervoorstelling over een overrompelende verliefdheid die – ondanks mijn toch wel spectaculaire liefdesverklaring – niet beantwoord werd. Of ja, hij wilde wel wat vrijen en knuffelen, maar hij wilde geen relatie. Telkens ik een poging deed hem van onze liefde te overtuigen, zei hij: nee, het is niets.

Ondanks dit niets deed ik talloze pogingen om hem voor me te winnen tijdens een reis doorheen de Pyreneeën in een camper. Ik walgde van mijn eigen wanhoop en toch had ik de kracht niet om mijn koffers te nemen en die mistroostige camper te verlaten.

“Wanneer was het moment dat je vertrok?”, vroeg je. “Toen ik op een ochtend naast hem wakker werd en vond dat hij stonk. Toen was er geen weg meer terug.”

Roadtrip

Enkele jaren na onze korte ontmoeting lees ik het reisverslag in De Standaard van jullie road trip in Amerika waar jullie op zoek gaan naar de betekenis van relaties en seks anno 2019. Arnon schrijft, jij maakt foto’s. Arnon heeft je net voor vertrek meegedeeld dat hij je gaat verlaten voor een andere vrouw. Jij deelt hem mee dat je zwanger bent. Toch besluiten jullie samen op reis te vertrekken, met alle pijn van dien.

Arnon beschrijft een pakkende scène: jij onder de douche die plots bloed ziet stromen. “Het kindje”, zeg je. Ik begon mee met jullie te huilen. Enkele dagen later doodde je een haas tijdens een jacht. Je zegt tegen Arnon: “Jij doodde mij, nu gaan we een haas doden.” Daarna maakte je een zelfportret met de bloedende haas.

In zijn tekst lijkt het of jij wil begrijpen waarom je verlaten wordt, waarom je te veel bent of net te weinig. Jij krijgt geen vat op je pijn en doodt dan maar een dier.

Ik begreep vaak niet waarom je daar bleef. Smeken om liefde is een nutteloze daad. “Ga weg”, wilde ik je zeggen. Ik dacht aan mezelf in die camper. Ik hoopte voor jou dat Arnon snel zou beginnen stinken, dat je zijn geur niet meer zou verdragen. Soms hebben we een teken van ons lichaam nodig dat ons de kracht geeft om van koers te veranderen. 

Dat gebeurde niet. In plaats daarvan vond je de kracht om jouw versie van de feiten neer te schrijven. Door jouw personage haar eigen stem terug te geven, doe je een voorstel wat de literatuur ook kan zijn. Een daad van liefde, in plaats van wreedheid. Ik schrijf je in het volgende deel waarom ik dit een grootse daad vind.

Tot vrijdag.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234