Maandag 17/06/2019
Beeld rv

Column Julie Cafmeyer

Brief aan Dominiek Sneppe: ‘Als ik naast je had gestaan, had ik je even vastgehouden’

Julie Cafmeyer is columnist.

Beste Dominiek Sneppe,

Afgelopen week kwam u in de media door uw uitspraak: “Wij hebben op zich niets tegen holebi’s. De vraag is alleen of ze moeten kunnen trouwen en kinderen adopteren. Dat vind ik een brug te ver.”

Ik moest denken aan mijn homoseksuele vriend N. die nog steeds op zoek is naar de vrijheid in het beleven van zijn seksualiteit. Hij is hypochonder geworden omdat hij opgroeide in een dorp waar er gesproken werd over homo’s alsof ze de mannen waren die hiv verspreiden. Hij dacht lange tijd dat homoseksualiteit betekende dat je op een dag sterft aan een virus. Meer zelfs: dat je de oorzaak bent van een virus. N. is nu 25 jaar oud en durft nog steeds met niemand naar bed te gaan.

Het moet hard zijn als je seksualiteit in verband word gebracht met een ziekte. Toch probeert mijn vriend zich staande te houden en uiting te geven aan zichzelf. Tegenwoordig lakt hij zijn nagels rood, gewoon omdat hij er zin in heeft. Zijn moeder zei: ‘Ga jij echt zo naar buiten? Maar zijn vader zei: ‘Laat hem toch.’ 

Het is een geneugte van dit leven: te tonen wie we zijn. En toch is het hardnekkig: een bepaalde categorie mensen denkt te mogen bepalen hoe iedereen eruit moet zien, hoe iedereen hoort te leven. Een man is niet meer waard dan een vrouw. Witte mensen zijn niet meer waard dan mensen van kleur. Heteroseksuelen zijn niet meer waard dan homo- of biseksuelen en transgenders. 

Laat iedereen vrij zijn

Waarom zouden hetero’s kunnen bepalen wat holebi’s wel of niet mogen? Behoort de wereld hen meer toe? Schept het voldoening om de ander beperkingen op te leggen omdat u zichzelf hoger inschat? Het opleggen van een ‘normaliteit’ en de ander zijn dromen afnemen, verwoest levens. Bovendien is het vernederend. Niemand heeft iets te zeggen op het lichaam of de mogelijkheden van iemand anders. 

Ik was vorige week op het Primavera Sound Festival in Barcelona. De zwarte soulzangeres Janelle Monáe schreeuwde in een androgyne robot-outfit het publiek toe: “Ik draag mijn leven op aan al wie anders is, aan al wie gemarginaliseerd wordt. Vrouwen, mensen van kleur, mensen met een fysieke beperking, migranten en lgbtq+.” En dan riep ze uit het diepst van haar hart: “Ik ben een zwarte queer vrouw in Amerika en ik haat wat Trump doet. Ik hou van iederéén!” Een menigte van duizenden mensen juichte haar toe. Je kan een menigte inspireren om te haten. Je kan ook een menigte inspireren om liefdevol te zijn naar elkaar toe. Je had erbij moeten zijn. Meer zelfs, als je naast me had gestaan, had ik je even vastgehouden. Misschien had je dan dankzij de warmte van mijn omhelzing gedacht: ‘Ja, laat iedereen vrij zijn.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden