Dinsdag 30/11/2021
null Beeld DM
Beeld DM

ColumnDe gebeten hond

Bram Vermeulen en Luc De Vos: allebei al zo lang dood en toch nog springlevend

Mark Coenen gaat op wandel met de week.

De melancholieman, de grote ­namaakman. De liefde-angsthaas, de huilebalk. De nooit groot geworden schreeuwlelijk: die bedoel ik dus.’

Zo omschrijft een bijzonder eerlijke Bram Vermeulen zichzelf in zijn dagboeken, die een fascinerend beeld schetsen van een kunstenaarsleven vol hoge toppen en diepe dalen.

Hij begon eraan in 1984 en beschreef er tot de dag voor zijn dood in hoe het met hem en de zijnen was: 68 boekjes, dertienduizend pagina’s. Hij stierf op vakantie in Italië. ‘Ik schaam me bijna van geluk’, schrijft hij op 3 ­september 2004 na een balspelletje in het zwembad met zijn dochters.

Een dag later was hij dood: plots, onverwacht, in zijn slaap, op zijn 57ste.

Hij startte met dagboekschrijven op een moment dat zijn professionele leven en zijn huwelijk ongeveer ­tegelijk schipbreuk leden.

Twee keer afscheid: van Freek de Jonge die plots aankondigde dat hij niet meer nodig was en Neerlands Hoop al helemaal niet meer. Van Titia, zijn vrouw en eerste grote liefde, omdat hij bodemloos en roekeloos verliefd was geworden op iemand die achteraf echt de grootste liefde van zijn leven bleek te zijn.

Het zorgt voor pagina’s vol verliefde ontreddering, onzekerheid en schuldgevoelens tegenover zijn kinderen.

In het voorwoord schrijft Ernst Jansz: ‘Alles aan hem was groot’, maar achter die luidruchtige en zelfverzekerde Bram schuilde dikwijls een man in moeilijkheden, die zijn twijfels ­dagelijks neerschreef. Wat een geluk en een feest voor ons dat wij die nu mogen lezen.

Het boek is een struikelende zoektocht en een handleiding tegelijk van hoe een mens uit brokstukken van ­vorige levens kan verrijzen en weer ten onder kan gaan, met op elke pagina zinnen die op tegeltjes kunnen.

Voor Luc De Vos from Gorki from ­Belgium, die andere melancholieman, konden we deze week terecht in The Best Of, het uitstekende muziekprogramma op VTM.

Ooit maakten rockers coverversies van schlagers van Will Tura, nu zijn dezelfde rockers oud genoeg om zelf gecoverd te worden.

Waardoor ruige duivels, die vroeger niet eens voorbij de opwarmer van Tien om te zien zouden zijn geraakt, nu parmantig champagne lurkend in primetime op de commerciële zender zitten.

Een evolutie die ik alleen maar kan toejuichen.

Vijf nummers van Vos en Gorki ­werden in deze laatste aflevering van de reeks op briljante wijze nieuw leven ingeblazen. Muziek, schrijft Ernst Jansz, is eigenlijk samen ­ademen en op die manier en op die momenten zou je het met groot gemak liefde kunnen noemen.

Dat lijkt mij helemaal juist: zelfs als ik het programma op een stormachtige dag op een godsonmogelijk uur ­bekijk, laat ik mij met graagte overspoelen door een plots opkomende, onvermijdelijke en, eerlijk is eerlijk, heerlijke melancholie.

Vermeulen en Vos: allebei al zo lang dood en toch nog springlevend.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234