Vrijdag 27/01/2023
Lize Spit. Beeld DM
Lize Spit.Beeld DM

ColumnLize Spit

Boeken selecteren is niet boeken kiezen, het is vooral boeken loslaten. En boeken loslaten is een deel van jezelf loslaten

Auteur Lize Spit en haar Nederlandse collega Bregje Hofstede, allebei 1988, vertellen beurtelings over hun leven. Deze week: Lize Spit.

Lize Spit

Een jaar nadat R. en ik een boekenkast op maat lieten maken, was het zover: R. zou definitief bij me intrekken. Dat wil zeggen: zijn ­bibliotheek zou van Amsterdam naar Brussel verhuizen en mijn schoonbroer was zo vriendelijk om op zijn vrije dag met zijn camionette te rijden.

De zorgen omtrent de ­verhuizing hadden vooral betrekking op de plaats, en eerder: het gebrek daaraan. Een nog in te richten ruimte neemt in je hoofd de relatieve proporties aan van je ­gemoed. De dagen waarop R. opgelucht meldde dat zijn hele bibliotheek met gemak zou passen, wisselden af met dagen waarop hij peinzend en schattend voor de nog vrijwel lege kast stond en liet optekenen dat niets van Vestdijk of Ph. K. Dick mocht sneuvelen. Duizend keer ­versleepte hij in gedachten al zijn titels, rangschikte ze ­alfabetisch – het zou me niet verbazen als de terug­kerende hoofdpijn ontstond door moe getilde oog­spieren.

De kwestie ‘plaats’ lag gevoelig omdat de schrijnwerker door een meetfout – dat zagen we pas na plaatsing – vijf meter van de voorziene veertig meter planken had geschrapt, zonder overleg. Ook al schaften we vrijwel meteen een extra kastje aan, ‘we zetten de poëzie apart’, de twijfel bleef.

In de maand voor de geplande verhuis ging R. verschillende keren alleen naar Amsterdam om een selectie te maken. Boeken selecteren is niet boeken kiezen, het is vooral boeken loslaten, en boeken loslaten is een deel van jezelf loslaten – dat gaat makkelijker als er niemand op je vingers kijkt.

Hoe meer R. losliet, hoe makkelijker het ging. Vele net-niet-klassiekers waarvan ik me had voorgenomen ze ooit nog te lezen, belandden op de stapel voor de ­weggeefkastjes. Hij legde de lat hoog voor mij in Brussel: als R. X wegdeed, waarom zou ik Y houden? Meer dan de helft van mijn boeken ­wogen in die afweging toch te licht.

Toen we uiteindelijk onze gezamenlijke verzameling tot 39 meter hadden teruggebracht, zou je verwachten dat er berusting volgde, maar de angst voor plaats­gebrek maakte plaats voor een nieuwe angst: paste alles wel in de voorziene hoeveelheid verhuisdozen? Toen de dozen ingepakt waren ­(dozen te over) en ze hoge torens vormden in R. zijn etage, ontstond de vraag of deze wel zouden passen in de camionette. Er werd ­gemeten en gevisualiseerd, onze oogspieren tilden zich een hernia, maar tot alle ­dozen in een verhuiswagen staan en je met beide ogen kan zien dat er zelfs nog ­genoeg ruimte overblijft voor een kleine polonaise, geloof je niet dat het zal ­passen.

Uiteindelijk viel alles mee. De boeken pasten in de ­dozen, de dozen in de ­bestelwagen, alles uit de ­bestelwagen paste in de kast. Het paste zelfs zo als gegoten dat nu de regel is: voor elk nieuw boek dat blijft, moet er eentje vertrekken.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234