Zondag 29/05/2022

ColumnMarnix Peeters

Boef slofte naar de toog, hief zijn poot en plaste doodgemoedereerd de boel onder

Marnix Peeters. Beeld DM
Marnix Peeters.Beeld DM

Op zijn berg in de Oostkantons schrijft Marnix Peeters over vrijheid, zijn vogels en zijn vrouw.

Marnix Peeters

Boef had tegen de toog van de Ulftaler Schenke gepist. Dat ging zo.

Wij proberen onze namiddagwandelingen zo te plannen dat wij na anderhalf uur een cafeetje tegenkomen. Zo leidt de steile klim langs de Frehlenbeek ons langs Haus Hubertus in Winterspelt, waar ze goede Hefeweizen hebben.

Als wij de Irmsch volgen en dan de grens met Duitsland oversteken en het bospad nemen, bereiken wij de Waldtalsmühle in Heckhalenfeld. Het is er zelden open, maar klanten mogen kloppen. Zetten wij koers richting Reuland, passen wij een bezoek aan de Bergkapel of de Ulftaler Schenke in, waar ze het uitstekende ongefilterde Richtenberger schenken.

Het was dus van vitaal belang dat Boef het café leerde aanvaarden, wat in het begin geen evidentie was. Hij hield niet van onbekende ruimtes, en al zeker niet als er mensen in aanwezig waren, en stilzitten was ook niet zijn sterkste kant. Maar naarmate hij ons meer ging vertrouwen, begonnen ook onze stop-overs gemoedelijker en plezieriger te worden. Hij kent nu de routine; hij gaat naast ons op de bank liggen, kijkt de dingen even aan, slaakt een diepe zucht en doet een dutje. Soms krijgt hij van de cafébaas een gedroogd varkensoor.

Bij ons laatste bezoek aan de Ulftaler bleek Erik een hondje in huis te hebben gehaald: een voortreffelijk whippet-teefje genaamd Pebbles. Boef, die vaak nogal neutraal op andere honden reageert, kon het vanaf het eerste moment uitstekend met haar vinden. Luid blaffend rollebolden de twee onder tafels en banken door, speels in elkaars nek happend en aan elkaars groene zones snuffelend, waarbij dan de speelsheid heel even in een ernstige concentratie overging.

Toen Pebbles, het gehengst beu, zich even terugtrok, slofte Boef naar de tapkast, hief zijn poot en plaste doodgemoedereerd de boel onder. Onze luide blijken van afkeuring negeerde hij: hij keek ons onbewogen aan, liep naar ons toe, hupte de bank op en ging liggen.

Nadat wij alles grondig hadden schoongemaakt en ons uitvoerig hadden verontschuldigd, vatten wij de wandeling naar huis aan, waar de plakken aubergine die ik voor ons vertrek had ingezouten voldoende vocht hadden uitgezweet om met een met tijm en citroensap opgewerkte olie te worden ingevet, en vervolgens in de oven te verdwijnen. Het liep al tegen achten toen ik het eindresultaat op tafel zette: een lasagne met de aubergines en een mengsel van gestoofde ui, bospaddenstoelen, peterselie en mascarpone. De wijn was een Moulin-à-Vent uit de Beaujolais.

Terwijl ik in de keuken stond, had mijn vrouw twee frases toegevoegd aan ons lijstje met uitdrukkingen die vandaag perfect verstaanbaar zijn, en die twintig jaar geleden door niemand zouden zijn begrepen. De eerste kwam uit een column van Julie Cafmeyer: ‘Hij had een transvrouw geswipet.’ De tweede kwam uit een gesprek dat we een dag eerder hadden: ‘Haar posts zouden net zo goed van een Russische trol kunnen zijn.’ Daar hadden mensen in de jaren negentig zelfs met inzet van al hun fantasie geen touw aan kunnen vastknopen.

Vóór de gsm er was, had vast ook nog nooit iemand ‘Ik zit op de bus’ gezegd.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234