Dinsdag 15/10/2019
Beeld Bob Van Mol

Column

Bobby Kennedy, een ­soortement socialist met een gigantisch trust fund

Mark Coenen, adviseur en opleidingshoofd van de Hasseltse hogeschool PXL, gaat op wandel met de week.

In mei ’68 was ik 10 : zeggen dat de studentenrevolutie een grote invloed had op mijn jonge leven zou een barre overdrijving zijn. ‘Sous les pavés, la plage’: mijn kennis van het Frans was te klein om dat te snappen.

Mijn eigen mei ’68 vond plaats op de speelplaats van een katholieke school. Ik voetbalde ganser dagen – Franz Beckenbauer was mijn held – en zat in het vijfde studiejaar bij meester Van Wallendael, die mij de liefde voor radio bijbracht.

Via het Belgische leger dan nog.

Dankzij meester Van Wallendaels goede contacten met de kazerne van Brasschaat kwamen de soldaten een dagje CB-radio maken op de speelplaats. De voorbereiding duurde weken. Ik mocht de teksten voorlezen. Met een koptelefoon op! Er werd echte popmuziek bij gespeeld!

Helemaal verkocht.

De moord op Robert Kennedy begin juni kwam wel binnen: ik herinner mij nog steeds de ontzetting in de stem van mijn moeder toen ze het vertelde. Toen ik dat verhaal even later op de speelplaats lichtjes dramatisch – toen al – overdeed, zei iedereen: Bobby wie?

Overal werd er gesalueerd voor de ' funeral train'. Beeld ©Paul Fusco / Magnum Photos

En we voetbalden verder. Drie ­corners, penalty. Iedereen was 10 en keek naar Kapitein Zeppos, niet naar Het journaal.

Een vroegtijdige dood, zeker als die gewelddadig is, geeft aan het leven van een politicus een patina die niet te evenaren valt door zij die hen overleven. Zeker in het geval van de tragische Kennedy’s was dat zo: Bobby had de plaats van zijn vermoorde broer John ingenomen en leek op weg naar een zeker presidentschap bij de ­verkiezingen in november.

De Kennedy’s waren de konings­familie van Amerika: onmetelijk rijk, schandalig aantrekkelijk en onnoemelijk populair. Bobby, die lang in de ­schaduw van zijn broer had geleefd, werd held tegen wil en dank en wierp zich op als grote tegenstander van de oorlog in Vietnam.

Grote verdediger van de kleine man en van de mensenrechten, ook van zwart Amerika: een ­soortement socialist met een gigantisch trust fund.

Je voelt nog steeds dat de mensen in die tijd echt geloofden in de veranderende tijd die alles beter zou maken. The Age of Aquarius zou liefdegelijkende vriendschap en wereldvrede brengen. En veel seks en vreemd ruikende sigaretten.

We shall overcome.

De deuren en ramen stonden open en overal woei dezelfde muziek: Bob Dylan was de nieuwe Christus en Jimi Hendrix zijn profeet.

Tot in november 1968 Richard Nixon de presidentsverkiezingen won en in januari 1969 die arme Jan Palach ­zichzelf in brand stak als protest tegen de Russische inval in Praag.

De nieuwe tijd had een krap halfjaar geduurd.

Na de begrafenis werd de lijkkist van Bobby met de trein van New York naar Washington D.C. gebracht. Heel Amerika wuifde hem uit: miljoenen mensen rouwden stil langs de sporen en vormden de langste erehaag aller tijden.

So long Bobby.

De begrafenistrein werd vanuit de lucht gefilmd, rijdend door het weidse landschap, op de tonen van Simon & Garfunkel: ‘Your time has come to shine. All your dreams are on their way.’

Vijftig jaar na datum nog even stilmakend indrukwekkend.

In deze tijd moeten de politici zelf op Twitter kwekken over het applaus dat ze naar verluidt krijgen als ze zich te voet in een vreemde stad wagen, nadat ze hun campagnebus verkeerd geparkeerd hebben. Schuld van de chauffeur, ongetwijfeld. De erehaag: dronken terrasjesplakkers. En wat verdwaalde Indiërs die zich van partij hadden vergist.

De verdiensten van die fantastische jaren 60 worden weggezet als de opstap naar een individueel nihilisme dat –natuurlijk – de oorzaak van alle huidige kwaad is.

Niks dromen, overal bedreigingen.

Banale boodschap in een banale tijd.

Het is tijd voor een pushback.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234