Woensdag 23/10/2019

Standpunt

Blijkbaar zijn er in de regering die denken dat thuiskomen van de oorlog is als thuiskomen van vakantie

Syrische regeringstroepen in een vernielde buurt in Aleppo. Beeld AFP

Bart Eeckhout is opiniërend hoofdredacteur bij De Morgen

In het oosten van de Syrische stad Aleppo is het eindspel ingezet. Het leger van de Syrische dictator Assad neemt de stad in handen, met de gulle steun van de Russische autocratische president Poetin. Honderdduizenden burgers zijn er voor het oorlogsgeweld op de vlucht geslagen, nog vele anderen zitten vast onder de bommenregen.

Bart Eeckhout. Beeld Wouter Van Vooren

De inname van Aleppo kan beslissend zijn voor de poging van Assad om zijn land weer onder de knoet te krijgen. Een knoet die druipt van het bloed: het Assad-regime wordt verantwoordelijk geacht voor intussen meer dan 200.000 doden. Dat is een schatting, want in de Syrische oorlog steekt het niet op een paar duizend doden.

Ergens onderweg, hebben wij, het moreel vaak zo superieure westen met zijn kast vol Nobelprijzen voor de Vrede, beslist, dat Aleppo – zijn doden, zijn gewonden, zijn vluchtelingen – ons geen barst kan schelen. Als we zouden kunnen, zouden we Syrië op slot draaien en de sleutel weggooien.

Want dat is het enige dat ons hier wel nog interesseert: dat die vervelende vluchtelingen ook ginds blijven. “Opvang in eigen regio”, balken we naar landen als Jordanië en Libanon. Elk van beide landen vangt op dit moment zo'n miljoen vluchtelingen op.

Van dat hele Europese wegkijkbeleid is dat ene gezin uit Aleppo dat vruchteloos verzoekt om een visum voor België de treurige illustratie.

Over de grond van de zaak – of dat gezin dat visum moet krijgen of niet – willen we graag genuanceerd blijven, in afwachting van het juridische eindoordeel. Heeft dit ene geval een precedentwaarde met mogelijk aanzuigeffect? We weten het niet. Heeft staatssecretaris Theo Francken (N-VA) een punt? Zou kunnen, zou ook kunnen van niet.

Wat we wel redelijk zeker weten is dat dit hele cynische circus in gang gezet is door de administratieve nonchalance van de Dienst Vreemdelingenzaken. Er dient nu zelfs een constructie met Libanon opgezet te worden, om de herhaaldelijke fouten met een zo mistig mogelijk rookgordijn te versluieren. Zonder die fouten was er nooit een zaak geweest. De politieke aansprakelijkheid daarvoor ligt in Brussel, niet in Beiroet.

Maar volgens de regering kent deze oplossing enkel winnaars. Althans in de Wetstraat zelf. De premier houdt de schijn van leiderschap op, tot de volgende brand uitbreekt. Staatssecretaris Francken triomfeert. En dat ene gezin kan toch vanuit Libanon straks lekker gezellig weer naar huis toe, of niet? Blijkbaar zijn er in de regering die denken dat thuiskomen van de oorlog is als thuiskomen van vakantie.

Ik denk dat ik de radio maar af zet als een federaal regeringslid straks weer met een cheque het geweten komt sussen in De Warmste Week. 'It's Christmas time', maar onze herberg zit vol. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234