Woensdag 17/07/2019

Opinie

Blijkbaar geeft N-VA geen zier meer om premier Michel

Carl Devos Beeld Bob Van Mol

De politieke actualiteit volgens UGent-politicoloog en De Morgen-columnist Carl Devos.

Alweer duiken loze geruchten op dat N-VA op vervroegde verkiezingen uit is over een identiteitsthema. De gedachte dat die partij, enkele maanden voor de regionale en Europese, Kamerverkiezingen uitlokt over een niet-bindende VN-verklaring, die ze door eigen onoplettendheid ‘twee jaar’ volslagen ongestoord liet, en zo de grootste Zwarte Zondag in jaren organiseert, weegt nochtans minder dan licht. 

Ze hebben bij N-VA met 14 oktober hun eerste verkiezingsnederlaag sinds 2003 te verwerken, dat veroorzaakt allicht wat onrust, maar zo radeloos zijn ze daar ook weer niet. Al zal het lijntje dat ze vanuit Antwerpen – langs Gent – tot in Oostende gooiden, om samenwerking met de alles-is-hun-schuld-socialisten te suggereren, voor een deel van de eigen achterban wellicht toch eerder als vertwijfeling dan als geniale strategie gelezen worden. In elk geval komt de partij tegenwoordig vaker dan gewoonlijk zichzelf tegen.

Immers, ondertussen staat bekend dat N-VA alle kansen liet liggen om het door hen nu plotsklaps zo gecontesteerde VN-migratiepact bij te sturen. Zelfs al kwam deze tekst er naar VN-normen bijzonder snel (het is dan ook een heel dringend probleem) toch had N-VA daartoe mogelijkheden genoeg. Maar de partij werd pas wakker door het lawaai van buitenlands radicaal-rechts. Geen ernstig mens kan dat als ‘voortschrijdend inzicht’ afbeelden. De voorstelling dat het N-VA enkel om de profilering te doen is, terwijl ze als beleidspartij in deze zeer te kort schoot, is misschien zwaar overtrokken, toch wordt dat inmiddels ‘perceptie’. Een techniek die zich slechts uitzonderlijk tegen N-VA keert. Ook de verwarrende communicatie van N-VA (Francken, Jambon, De Roover) over wat er nu met dat pact in de regering precies moet gebeuren, illustreerde amateurisme ter zake.

Erg laat

Het is mogelijk om zich met redelijke argumenten, die hun plaats verdienen in het publieke debat, tegen dit pact te verzetten. Bijvoorbeeld. De migratiekwestie is niet aan te pakken zonder internationale politieke samenwerking, de vraag is wat dergelijke, ook niet bindende, regelende teksten doen met de nationale democratische soevereiniteit. De tekst is zeker bedreigend voor wie die leest vanuit een wantrouwen, voor wie overal open grenzen ziet en die het liefst veel meer wil sluiten. Dat is in onze samenleving een vrij verspreide invalshoek. Zelfs al is dit pact niet bindend, het is verre van uitgesloten dat rechters, ook binnenlandse, bij de interpretatie van andere regels zich van dit pact zullen bedienen. Dat rechtspraak via dit pact verder gaat dan waartoe regeringen zich willen binden. De onafhankelijkheid van de rechterlijke macht laat niemand toe deze mogelijke betekenis als soft law te ontkennen. En Francken stootte al vaak op rechtspraak. Vanuit zijn perspectief is de N-VA-reactie te begrijpen, niet waarom die zo erg laat kwam. Nadat premier Michel de steun had toegezegd.

N-VA interpreteert de tekst als zeer gevaarlijk. Kris Peeters pareert die kritiek als fakenieuws. Volgens De Croo leest N-VA “er in wat er niet in staat”. Geen kleine tik van tegenstanders waarmee men samen in deze regering zit opgesloten. Al stelt die verontwaardiging van regeringsleden niet veel voor. Onlangs maakten ze stampij over de benoeming van Vanackere bij de Nationale Bank, die enkele dagen later geruisloos passeerde. Wie neemt hun verontwaardiging nog ernstig?

Blijkbaar geeft N-VA ook geen zier meer om premier Michel. Die in de Kamer op bedroevende wijze uithaalde naar terechte kritiek van de oppositie. Die deed pijn. De jonge regeringsvoorzitter denkt na over zijn nog lange internationale loopbaan, maar nu trekt N-VA weer zijn broek af voor die internationale scène. Nochtans is bekend dat MR zich na haar electorale opdoffer van 14 oktober luidop afvraagt of de samenwerking met N-VA daarvoor niet verantwoordelijk is. Nu vernedert N-VA voor de zoveelste keer de regeringsvoorzitter. Michel I blijkt toch een kamikazecursus te volgen. Enkel met gezamenlijk gezichtsverlies raakt men hieruit.

Veeleer dan het imago van de zogenaamde ‘anderspartij’ te verliezen, die niet zoals ‘trado’s’ plooit voor internationale opengrenzendruk, dreigt voor N-VA het beeld van slechte bestuurders. Wat CD&V met deze regeringen ook mee beoogde. N-VA is daar grotendeels aan ontsnapt. Niet helemaal.

Ook niet bij Bourgeois I, die met de besluiteloosheid rond de Oost-Vlaamse gouverneur te kijk blijft staan. In dat dossier kreeg vooral Open Vld klappen, na de onverstandige verklaring van boze Rutten, dat het ofwel haar kandidaat ofwel geen gouverneur was. Daardoor bleven fouten van N-VA onderbelicht. Het evaluatierapport sluit expliciet het optellen van deelscores voor afzonderlijke testen tot één totaalpunt uit, kandidaten werden niet door dezelfde mensen geëvalueerd. De screening leverde enkel geschikte kandidaten, geen rangschikking op. 

Dat Homans haar voorkeurkandidaat informeerde zonder regeringsconsensus over die keuze, is fout. Die kandidaat verklaarde zich ten andere feitelijk ongeschikt door nog voor het einde van de procedure publiek verklaringen af te leggen. Het wantrouwen tussen N-VA en Open Vld, die wel won, groeide na 14 oktober ook bij Bourgeois I. Het verhindert dat de regering geleid door N-VA zich van een heel netelig dossier verlost. Dat kan niet de kracht van verandering zijn die men voor ogen had.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden